เขาเจ็ดยอด เป็นชื่อนึงที่ผมได้ยินมาจากเพื่อนร่วมงานที่บริษัทที่เคยมีแผนจะไปกันในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกไป

ภูเขานี้สูงประมาณ 1300 เมตรจากรดับน้ำทะเล และสูงไล่ระดับสลับกับทิวเขาจนเห็นเจ็ดยอด และเมื่ออยู่บนยอดเขาเราสามารถมองเห็นทะเลได้ทั้งสองฝั่ง ซึ่งถ้าโชคดีได้ไปถูกจังหวะอาจจะได้ชมวิวสวยงามแบบอันซีนเลยก็ว่าได้

ทริปนี้เป็นจอยทริปที่ผมลองหาจากอินเตอร์เน็ต ซึ่งเป็นทางเลือกสุดท้ายครับสำหรับการที่จะต้องไปในสถานที่ที่ยากจะเข้าถึงได้ โดยรายละเอียดทริปก็ประมาณนี้ครับ

วันที่ 0 นั่งรถจากกรุงเทพตอน 3 ทุ่ม
วันที่ 1 รถถึงพัทลุง เข้าทางน้ำตกไพรวัลย์ การเดินทางคือลัดเลาะไปตามลำน้ำ ซึ่งปกติจะมีมอส ปกคลุมเขียวสดตลอดปี
วันที่ 2 หลังจากกินอาหารเช้าก็ออกเดินทางต่อไปจุดหมายปลายทางคือ ยอดเขาเจ็ดยอด
วันที่ 3 หลังจากทำธุระเสร็จ ก็ต้องเริ่มเดินทางกลับลงด้านตรังซึ่งใกล้กว่า และถึงกรุงเทพประมาณตี 5 ของอีกวัน

ซึ่งจริงๆแล้วเขาเจ็ดยอดเท่าที่ผมทราบมามีทางเข้าไปได้หลายเส้นทางมาก แต่เส้นทางนี้น่าจะเป็นเส้นทางที่ยากที่สุดเลยก็ว่าได้ กล่าวคือต้องเดินเท้าเฉลี่ยวันละ 6-7 ชั่วโมง เป็นเวลาสองวันกว่าจะถึงยอด และใช้เวลาอีกประมาณ 5-6 ชั่วโมงในการลงทางจังหวัดตรัง สรุประยะทางโดยประมาณ 30กิโลเมตร(คิดว่านะ ฮ่าๆๆ) ส่วนค่าทริปโดยประมาณอยู่ที่ 3700 บาทต่อคนครับ

น้ำตกระหว่างทาง

ถึงจะเป็นหน้าร้อน แต่บนเขาในภาคใต้ก็เย็นและหนาวได้ใจ

แผนที่จุดเริ่มต้น กับทางออก

ดูรูปเพิ่มเติมได้ที่ My Flickr

เมื่อประมาณ 2-3ปีที่แล้วผมได้มีโอกาสดูรายการท่องเที่ยวรายการหนึ่งที่ได้พูดถึงสถานที่สุดยอดในเอเชียและจะต้องไปให้ได้ก่อนตาย ซึ่งหนึ่งในหลายๆตอนนั้น มีตอนนึงที่พูดถึงภูเขาที่สูงเป็นอันดับสามของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และสถานที่แห่งนี้เป็นหนึ่งก้าวแรกเล็กๆของผู้ที่เริ่มสนใจในการปีนเขา

ยอดเขานี้มีชื่อว่า Low's Peak ตั้งอยู่ที่อุทยาน Kota kinabalu National Park ของรัฐ Sabah และมีความสูงอยู่ที่ประมาณ 4,095.2 เมตรจากระดับน้ำทะเล และจะสูงขึ้นเรื่อยๆเฉลี่ยปีละ 0.5 มิลิเมตร และด้วยเหตุนี้เองจึงเป็นแรงบรรดาลใจให้ผมอยากจะพิชิตยอดเขานี้ให้ได้

สองปีผ่านไปเป็นช่วงเวลาที่เก็บกดและกดดันมากเพราะด้วยการจองที่พักที่แสนจะยากตามคำล่ำลือของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างประเทศ บางคนบอกว่าให้จองผ่านเว็บไซน์ แต่บางคนก็บอกว่าให้โทรไปถามเพื่อความชัวร์เพราะไม่ว่าจะอีเมลไปถามหรือจองผ่านระบบทางเว็บไซน์ไม่มีการตอบกลับมาแต่อย่างใด แต่จากที่ผมได้ไปมาและสอบถามจากผู้ที่ได้ไปพิชิตยอดเขาแห่งนี้ ส่วนใหญ่บอกว่าได้จองผ่านเว็บไซน์ของอุทยาน หรือ อีเมลสอบถาม หรือโทรมาจองกับอุทยานโดยตรงแทบทั้งสิ้น ซึ่งไม่ใช่แค่ผมสอบถามเท่านั้น ในช่วงก่อนเดินทางผมได้อีเมลสอบถาม และลองทุกวิธีที่สังคมบนโลกออนไลน์ได้เอ่ยถึงว่ายากอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งหมดนี้ล้วนไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด แต่กลับกัน พนักงานตอบกลับไวและให้ข้อมูลที่ชัดเจนพร้อมทั้งรายละเอียดกลับมา

เรื่องที่พักบนยอดเขา เป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับการพิชิตยอดเขา หรืออาจจะมองว่าเป็นธุรกิจก็ว่าได้ กล่าวคือที่นี่จะมีกฏอยู่ว่าถ้าจะปีนเขาคุณจะต้องสำรองที่พักก่อนถึงจะมีสิทธิ์ปีนเขาได้ แต่ถ้าคุณไม่ได้ขึ้นไปถึงยอดและเพียงแค่เดินสำรวจรอบๆอุทยานภายในหนึ่งวันก็ไม่จำเป็นต้องจองที่พักบนยอดเขาแต่อย่างใด

ส่วนเรื่องแพคเกจส่วนใหญ่ทางอุทยานจะบังคับให้ซื้อแบบ 3วัน 2คืน แต่ถ้าเจอเจ้าหน้าที่ใจดีก็จะยอมให้จองแบบ 2วัน 1คืน โดยคืนแรกถ้าจะให้ดีและไม่รีบจนเกินไปควรมาพักบริเวณรอบนอกอุทยาน ซึ่งไม่ไกล ราคาไม่แพงมากและเราสามารถเดินมายังอุทยานได้ด้วยเท้าเพียง 10-15นาที แต่ส่วนตัวแล้วถ้าซื้อ 3วัน 2คืน ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากและอาหารยังเป็นแบบบุฟเฟ่กินไม่อั้นอีกด้วย แต่ถ้าอยากประหยัดหรืองบน้อยก็ลองเมลไปสอบถามได้ที่คุณ Sharon Gabriel : sharon.g[ a d d ] suteraharbour.com.my ซึ่งเขาเป็นเจ้าหน้าที่ที่จะพอต่อรองและคุยให้ลดจำนวนวันลงได้

การจองที่พัก ปกติทางอุทยานจะเปิดให้จองล่วงหน้าประมาณ 5-6เดือน และจะหมดอย่างรวดเร็วในเพียงไม่กี่วัน ดังนั้นควรอีเมลสอบถามเจ้าหน้าที่แต่เนิ่นๆเพื่อจะได้เตรียมตัวในการจอง

การเตรียมพร้อม ควรวิ่ง, ลุกนั่งเซ็ตละ 50ครั้ง วันละ 4เซ็ต และท่านั่งเก้าอี้ลม+เขย่งเท้าค้างไว้ให้ได้นานๆ เพราะท่านี้จะช่วยให้เราเดินลงเขาได้สบายยิ่งขึ้น

อุปกรณ์ที่สำคัญ ไฟคาดหัว, ไม้เท้า(เอาไว้สำหรับลงเขา),กระเป๋าใบไม่ใหญ่มากเพื่อจะได้แบ่งของที่จำเป็นขึ้นไปข้างบน จะได้ไม่ต้องแบกกระเป๋าใบใหญ่ๆขึ้นไปทั้งหมด, เสื้อกันหนาว, เสื้อกันฝน, รองเท้าที่คิดว่ายึดเกาะพื้นลื่นๆได้ดี, ยาคลายกล้ามเนื้อ และถ้ากลัวเป็นโรคแพ้ความสูงควรพก dark chocolate ไปด้วย

การจองตั๋วเครื่องบิน จะต้องบินสองต่อคือจาก กรุงเทพ ไป กัวลาลัมเปอร์ และจาก กัวลาลัมเปอร์ ไป โคตาคินาบาลู ซึ่งเวลาจองควรเผื่อเวลาเปลี่ยนเครื่อง 2 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย ส่วนเรื่องจะจองที่พักให้ได้ก่อนค่อยจองตั๋ว หรือจะจองตั๋วก่อนแล้วค่อยจองที่พักนั้น คุณจะทำแบบไหนก่อนก็ได้เพราะตอนผมไปก็จองตั๋วเครื่องบินแบบโปรโมชั่นของ air asia สองรอบ(จองภายในรอบเดียวไม่เคยทัน เลยต้องรอโปรใหม่) และค่อยจองที่พักบนเขา แต่ถ้าจะให้ผมแนะนำควรจองที่พักบนเขาให้ได้ก่อนจะดีกว่าเพราะถ้าคุณวางแผนไม่ดีอาจจะพลาดอดขึ้นเขาได้ (ผมวางแผนมาสองปี)

ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ถ้าอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมลองอีเมลมาสอบถามผมเพิ่มเติมได้ครับ :)

ก่อนหน้านี้ผมได้เขียนบทความเกี่ยวกับฟิล์ม Color Infrared ของ Kodak หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า EIR เมื่อนานมาแล้ว และได้รับความสนใจส่งอีเมลมาสอบถามถึงวิธีการใช้ในระดับหนึ่ง ซึ่งจริงๆแล้วตรงส่วนนี้ผมตั้งใจเขียนวิธีใช้ไว้ตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส จนวันนี้ผมรวบรวมรูปประโยคจากการตอบอีเมลมาเรียบเรียงใหม่จนได้บทความนี้ขึ้นมาครับ

รายละเอียดและขั้นตอน

• ก่อนอื่นถ้าจะถ่าย EIR สิ่งที่ควรจะมีและเตรียมพร้อมคือ ถุงมืด และ เครื่องวัดแสง
• ถุงมืด เอาไว้โหลดฟิล์มเข้ากล้องและนำฟิล์มออกจากกล้อง เพราะฟิล์มของ Kodak ชนิดนี้มีความไวแสงค่อนข้างมาก พูดง่ายๆก็คือห้ามโดนแสงเลยแม้แต่น้อยจนกว่าจะล้างเสร็จครับ
• การโหลดฟิล์ม ต้องทำในถุงมืดเท่านั้น
1. ถ้าเป็นฟิล์ม 135 ก็จะง่ายกว่า 120 แต่ต้องดูด้วยว่ากล้องที่เราจะใส่นั้นตรงห้องฟิล์ม (ฝาที่เปิดออกและใส่ฟิล์มลงไปในกล้องนั่นล่ะครับ) ว่ามีกระจกหรือไม่ ถ้ามีควรหาเทปกาวหนังไก่สีดำมาแปะไว้เพื่อไม่ให้แสงรอดเข้าไปถึงเนื้อฟิล์ม infrared
2. แต่ถ้าเป็นฟิล์ม 120 อาจจะยากหน่อย แรกๆอาจจะทดลองโดยการหากลักพร้อมกับกระดาษที่ได้แกะฟิล์มไปล้างแล้ว หรือ จะไปขอกลัก 120 พร้อมกระดาษจากร้านล้างฟิล์มก็ได้ เอามาทดลองโหลดใส่กล้องดูก่อนว่าเราจะต้องหมุนแค่ไหนถึงจะให้พอดีกับ ไกด์,มาร์ค,ขีด หรือ เส้น start (แต่ละคนเรียกไม่เหมือนกัน) ให้พอดีและชินก่อนจะเริ่มโหลดในถุงมืด เพราะตอนโหลดฟิล์มในถุงมืดเราจะทำได้แค่เพียงคลำเท่านั้น
• การวัดแสงและการตั้ง iso ถ้าจะเอาแบบง่ายที่สุดก็คือหา เครื่องวัดแสง หรือ กล้องถ่ายรูปที่วัดแสงได้ โดยก่อนอื่นให้ตั้งค่า iso ของกล้องที่ใช้ฟิล์ม Infrared เป็น 400 (เป็นค่ามาตรฐาน ขอสมมุติว่าเป็นกล้อง A) และตั้งค่า กล้อง หรือ เครื่องวัดแสงที่นำไปด้วยที่ iso 100 (สมมุติว่าเป็นกล้อง B) และหลังจากนั้นก็ให้นำค่า F, Speed Shutter ที่วัดได้จาก กล้อง B ไปใส่ที่กล้อง A และถ้าจะให้ดีเลือกใส่ filter ND, ส้มเข้ม, แดงเข้ม, หรือ เหลืองเข้ม หรือปนกันได้ตามใจชอบ (Filter ND ต้องคำนวนชดเชยตาม stop ของ filter)

Note : สาเหตุที่ต้องตั้งค่ากล้อง B ที่ iso 100 ก็เพราะว่าฟิล์ม EIR มีความไวแสงสูงและด้วยขั้นตอนการล้างซึ่งมีทั้ง E-6 ที่ต้องตั้ง iso 200 และ AR-5 ที่ iso 100 (เดี๋ยวนี้เหลือแค่น้ำยา E-6 แต่ถ้าถ่ายที่ iso 100 ภาพจะออกใสๆ)

• ให้ใช้น้ำยา E-6 ล้าง (น้ำยาล้างสไลท์) หรือถ้าอยากล้างคลอสให้ใช้น้ำยา C-41 (น้ำยาล้างฟิล์มเนก) แต่โดยส่วนตัวเท่าที่หาข้อมูลมา ถ้าล้างคลอสสีไม่ค่อยถูกใจ(ผม)
• ตอนส่งล้างต้องย้ำกับร้านด้วยว่า ทุกขั้นตอนต้องปิดไฟจนกว่าจะล้างเสร็จ (ปกติในห้องล้างเค้าจะเปิดไฟแดง ถึงจะเป็นไฟแดงก็ต้องปิดครับ)
• ร้านที่แนะนำให้ส่งล้าง ส่วนตัวผมแนะนำร้านนี้ iqlab (ถึงจะแพงหน่อยแต่เค้าก็เคยล้างฟิล์มชนิดนี้)

ผมคิดว่า ถ้าอ่านตามขั้นตอนที่ผมเขียนไว้ น่าจะทำให้เห็นภาพรวมและกระบวนการถ่ายมากขึ้นนะครับ และถ้าบทความนี้ผิดพลาดอะไรตรงไหน ก็สามารถติและแสดงความคิดเห็นได้ครับ

ปล.1 สำหรับผู้ที่ยังไม่เข้าใจเรื่อง ชดเชยแสง หรือ F-Stop คุณอาจจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมก่อนจะเริ่มถ่ายฟิล์ม EIR นะครับ
ปล.2 ผมเขียนบทความนี้ขึ้นมาเพราะหาวิธีใช้ฟิล์มชนิดนี้ค่อนข้างยาก และผมหวังว่าจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่กำลังสนใจถ่ายฟิล์มชนิดนี้

ในบางครั้งหากต้องการส่งเอกสารไปจองโรงแรมที่ต่างประเทศ (เชยเนอะ) หรือต้องการส่งเอกสารบางอย่างไปอเมริกา ฯลฯ จนเป็นเหตุต้องเดินทางเข้ากรุงเทพ หรือไปหาร้านส่ง Fax ที่สีลมเพียงไม่กี่หน้าและเสียการเสียงานไปอีกหนึ่งวัน

ปัญหาทั้งหมดนี้จะหมดไป ...และนี่ก็เป็นอีกเว็บที่ผมอยากจะแนะนำ ซึ่งผมก็ไม่ได้ค่าโฆษณาอะไรเลย แต่ได้มีโอกาสทดลองใช้ เลยอยากจะมาแนะนำสำหรับใครที่ไม่สะดวกหาร้าน

Faxzero เป็นอีกทางเลือก จากหลายๆเว็บไซน์ที่ให้บริการรับฝากส่ง Fax ฟรี ...แต่ไม่ทั่วโลก ฟรีในที่นี้หมายถึงฟรีเฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ส่วนประเทศที่นอกเหนือจากนี้จะคิดค่าใช้จ่าย และในกรณีที่ไม่สามารถ Fax ไปยังหมายเลขปลายทางได้ เค้าก็ยินดีคืนเงิน 90% จากที่จ่ายไปครับ

คราวนี้ แค่มี internet ก็สามารถ Fax ไปที่ไหนก็ได้แล้วครับ : )

รายละเอียดเพิ่มเติม : Faq

ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่เราเดินทางไปไหนต่อไหนด้วยตัวคนเดียว แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เดินทางคนเดียวอีกตามเคย (อีกแล้ว)

และแล้วปีใหม่ปีนี้ ที่เราพยายามบอกคนอื่นว่าจะไม่ไปไหน จะนอนอยู่บ้านอย่างเดียว ก็มีอันเป็นหมันด้วยความแอบน้อยเนื้อต่ำใจอะไรบางอย่าง เลยแอบหนีเดินทางเพียงลำพัง ...ฟังแล้วดูเหงาๆชอบกลนะ ฮ่าๆๆ

การเดินทางครั้งนี้ถือว่าเป็นการพักผ่อนก็ว่าได้ ก็เราไปคนเดียวนี่นา ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องแคร์ใคร อยากไปไหนก็ไป อยากอยู่ตรงไหนนานๆก็ทำได้

จันทบุรีเป็นเมืองๆหนึ่งที่ผมอยากไปมากนานแล้ว ส่วนสาเหตุที่อยากไป อาจเป็นเพราะรูปถ่ายของช่างภาพคนนึงใน flickr ที่ถ่ายไว้เมื่อปีที่แล้ว เลยอิจฉาอยากไปบ้าง (เด็กขี้อิจฉานี่นา) การเดินทางเริ่มต้นด้วยรถตู้จากอนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิตรงข้างๆห้างเซนจูรี่ด้วยราคา 200 บาทต่อคน การเดินทางใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงไม่ต่างกับการนั่งรถไปมหาลัยที่เพชรบุรี

ทันใดที่ล้อรถตู้เริ่มหมุนผมก็เริ่มกินยาแก้เมารถทันที เพราะด้วยสาเหตุที่ว่าเมื่อคืนนอนน้อยและมีปาตี้ปีใหม่กับพี่ๆในวงดนตรีด้วยกัน และหนึ่งในนั้นมีคนนึงไปเรียนบาร์เทนเดอร์มา และกำลังจะไปทำงานในโรงแรมมีชื่อที่ภูเก็ตเร็วๆนี้ ด้วยเหตุนี้เลยทำให้คืนก่อนวันเดินทางจึงไม่ต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านี้

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังลงจากรถตู้ด้วยความมึนงง และสงสัยว่าเรายืนอยู่ตรงไหนบนโลกนี้ ในตอนนั้นเองมีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นแลนมาร์คชัดๆอยู่ตรงหน้านั้นก็คือ ห้างโรบินสันจันทบุรี แต่จะว่าไปแล้วอย่าหาวว่าไม่ทำการบ้านมา ผมน่ะทำมาเป็นอย่างดีแต่พอมาถึงที่กลับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ถ้าจะว่ากันตามตรง จริงๆแล้วเราจำตำแหน่งผิดกันนิดหน่อย แต่มันก็ไม่นิดหน่อย เพราะพึ่งมารู้ทีหลังว่ามันอยู่คนละฝากเมืองกันเลย สุดท้ายก็แก้ปัญหาด้วยการนั่งมอ'ไซรับจ้างไปยังที่พักด้วยราคา 40 บาท ทั้งๆที่ตอนแรกกะว่าจะเดินไปที่พักแบบชิลๆ

พี่วินมอ'ไซ อัธญาสัยดีมาก แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวเป็นอย่างดีทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรเลย และโฆษณาเป็นการปิดท้ายว่า ถ้าอยากไปไหนให้โทรหาเค้า เดี๋ยวจัดให้ ...จะว่าไปแล้วเค้าคงดูออกว่าเป็นนักท่องเที่ยว จริงๆก็น่าจะดูออกล่ะ

เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ แต่ระยะทางก็สมราคากับ 40 บาทจริงๆ เพราะมันไกลกว่าที่คิดไว้มาก แถมจำเส้นทางไม่ได้อีกเพราะพี่แกเล่นซอกแซกซอยเล็กซอยน้อยจนมึนไปหมด ทำให้แผนในการเดินไปขึ้นรถตู้ในวันกลับเป็นอันล้มเหลว หลังจากที่จ่ายเงินและหันหลังเดินเข้าโรงแรม เราก็พบว่าที่พักที่นี่ช่างดูดีกว่าที่คิดไว้ แถมใกล้กับทุกๆที่ ที่เราอยากไปด้วยการเดินเพียงไม่กี่นาที ทำให้รู้สึกว่าการจ่ายเงินค่าที่พัก 800บาท ต่อคืนถือว่าค่อนค้างคุ้มมาก แนะนำเลยครับที่นี่ โรงแรมเกษมศานต์ เบอร์โทร 039311100 // ห้องมีระเบียงอยู่ที่ 880 บาท ถ้าเอาอาหารเช้าสำหรับสองคน + 200 บาท (ตอนโทรไปคุยเรื่องรายละเอียดลืมถามราคาสำหรับคนเดียว แต่คิดเอาเองว่าน่าจะ 100 บาท)

หลังจากที่พักผ่อนหลบแดนตอนกลางวันที่แสนร้อนอยู่ในห้อง ก็เริ่มออกเดินสำรวจในตอนบ่ายๆทันที ช่วงนี้คิดว่าน่าจะเป็นโชคดีของผมก็ว่าได้ เพราะมาในช่วงปีใหม่พอดี เลยดูไม่ค่อยวุ่นวายสักเท่าไหร่ เงียบได้ดั่งใจ แถมมีงานกาชาดประจำปีในตอนเย็นที่จัดอยู่ใกล้ๆโรงแรมอีกด้วย

โบสถ์คริสพระนางมารีอา ที่เป็นไฮไลท์ของทริปนี้

ภายในโบสถ์เงียบสงบมากหรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมมาช่วงปีใหม่

ผมนั่งชมความสวยงามอยู่ข้างในโบสถ์ค่อนข้างนานเลยทีเดียว

สถานที่นี้ล่ะที่ทำให้ผมอยากไปถ่ายบ้าง

อาจจะเงียบเหงาจริงๆ

ตกเย็นกินข้าวในตลาดโต้รุ่งและเดินดูงานกาชาดประจำปีที่สนามกีฬา

มีเกมจับปลาที่ต้องใช้ที่ช้อนกระดาษตัก เหมือนกับงานวัดในหนังญี่ปุ่นด้วย

ปล.1การมาครั้งนี้ จะว่าไปแล้วก็เป็นไปอย่างที่คิดไว้ คือในตัวเมืองก็ไม่ได้มีอะไรมาก เหมาะกับการมาเช้าเย็นกลับซะมากกว่า แต่ถ้าจะมาพักผ่อน เดินอยู่ในเมืองเก่าแบบเงียบๆก็ถือว่าโอเคเลยครับ
ปล.2 ผมได้ทำแผนที่คร่าวๆไว้เผื่อจะมีประโยชน์ไม่มากก็น้อยสำหรับผู้ที่จะมีแผนเดินทางไปยังตัวเมืองจันทบุรีไม่มากก็น้อย
ปล.3 สำหรับคนที่อยากจะนั่งมอ'ไซ รับจ้างไปที่คิวรถตู้หลังห้างโรบินสันในราคาถูก อาจจะต้องลองเดินไปหาในตลาดโต้รุ่งดูครับ ตอนนั้นผมขึ้น 20บาท

ไม่ค่อยจะได้มีโอกาสเห็นกันบ่อยนัก ถ้าอายุเกินร้อยปีก็อาจจะได้เห็นเป็นครั้งที่สอง แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่กรุงเทพจะมีกิจกรรมดีๆให้ชมกัน

ในปีนี้ทีม Formula one ของ Red bull ได้แชมป์โลก เลยนำนักแข่งและรถมาออกวิ่งโชว์ตัวบนถนนราชดำเนินแบบตัวเป็นๆ เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองในหลวงครองราช 60 ปี ซึ่งจะว่ากันไปแล้ว โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆนักที่จะได้เห็นรถ F1 วิ่งบนถนนกรุงเทพ

รู้สึกได้ว่าช่วงนี้ชีวิตไม่ค่อยได้มีการวางแผนสักเท่าไหร่ แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่มีอยู่วันนึง รุ่นน้องที่เคยฝึกงานที่บริษัททักใน IM มาว่า "พี่... ไปทีลอซูไหม มีที่ว่างอยู่ที่เดียว"

วันพฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน 2553
ทริปทัวร์ใจง่ายอย่างเรานัดรวมตัวที่ตึกอื้อจื่อเหลียงแถวๆถนนสีลมราวๆสองทุ่มเศษๆ และเริ่มเดินทางสู่จังหวัดตากตอนสามทุ่ม ด้วยรถตู้ขนาดใหญ่ที่เค้าเรียกกันว่ารถตู้วีไอพี ด้วยค่าราคาเหมา 9คน คนละ 3200 บาท (แถม 1 คน)

วันที่ 19-21 พฤศจิกายน 2553

Burma camp

เวลาเกือบๆเที่ยงก็เดินทางมาถึงที่พัก เรามีเวลาเตรียมตัวกันไม่มากหลังจากทานข้าวเที่ยงแบบง่ายๆที่เค้าจัดให้ ก่อนล่องแก่งไปทีลอซูด้วยเส้นทางน้ำตกทีลอจ่อ

เส้นทางน้ำตกทีลอจ่อจริงๆแล้วเป็นเส้นทางที่มีความเชี่ยวของน้ำอยู่ที่ระดับ 1-2 ซึ่งไม่มีอันตรายอะไร แต่สำหรับคนที่เอากล้องถ่ายรูปที่ไม่สามารถกันน้ำได้อาจจะต้องระวังกันเป็นพิเศษ เพราะระหว่างสองข้างทาง มีบางช่วงที่ผ่านละอองน้ำและน้ำตกขนาดเล็กเป็นระยะๆ

ระหว่างทางจาก Camp ขึ้นน้ำตกทีลอซูในเช้าวันใหม่

นั่งอยู่บ้านอาจจะได้เห็นแค่ชั้นเดียว แต่ถ้ามาอาจจะได้เห็นมากกว่าหนึ่งชั้น

เกาะกลางน้ำตกทีลอซู ที่น้อยคนนักจะเดินข้ามไป

เช้าวันสุดท้ายที่บนยอดดอยหัวหมด

My Flickr Album : http://www.flickr.com

Bencha Theater

เป็นปีที่ 3 แล้วที่กรุงเทพจะมีงานดีๆที่จะถูกจัดขึ้นก่อนปีใหม่ และเช่นเคย ผมก็ยังมานั่งรอ ก่อนจะถึงเวลาแสดงต่างๆ ...คิดไปคิดมาก็เนิร์ดดีนะ เหมือนได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง

การแสดง เวลาแสดง และตารางเวลา ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือผู้ชมและนักแสดงที่ผลัดเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ ทุกๆ สองถึงสามปีไม่รวมนักแสดงไทย ( คิดเอาเอง )

Solsora

Acrobuffos

My Flickr Album : http://www.flickr.com

โต๊ะจีนลิงจัดขึ้นในวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายนของทุกๆปี และนี่ก็เป็นอีกงานที่ผมอยากไปมานานมากแล้ว เพราะด้วยระยะทางที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก ถ้าเน้นเร็วก็เดินทางด้วยรถตู้จากอนุเสาวรีย์ชัยจะอยู่ที่ประมาณ 2 ชั่วโมงนิดๆ หรือจะเดินทางด้วยรถไฟชั้นสามจากสถานีรถไฟหัวลำโพงก็จะอยู่ที่ประมาณ 3 ชั่วโมง

ภายในงานการให้อาหารลิง จะแบ่งเป็นรอบๆประมาณ 3 ถึง 4 รอบ ซึ่งถ้าอยากจะมาดูลิงขึ้นโต๊ะจีนจริงๆอาจจะต้องตื่นแต่เช้า มาดูรอบแรกประมาณ 9 โมง เพราะถ้ามาสายหน่อยลิงอาจจะเริ่มอิ่มกัน ดูไม่ค่อยคึกคัก

อีกอย่างถ้าไปงานโต๊ะจีนลิง บางทีถ้ามีเวลาเหลือในช่วงตอนเย็นอาจจะได้เที่ยวงานฤดูหนาว โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย ที่ใกล้ๆกับพระปรางค์สามยอดเป็นการปิดท้ายทริป ; )

ถ้าเลือกเดินทางด้วยรถไฟ จะมีของอร่อยๆให้กินระหว่างทางมากมาย

ลิงที่ลพบุรีค่อนข้างน่ารัก ขี้เล่น ไม่เหมือนที่อื่น

งานฤดูหนาว โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย

My flickr Album : http://www.flickr.com

ข้อมูลเพิ่มเติม
รถตู้อยู่ตรงอนุเสาวรีย์ชัยกับอยู่ใกล้ๆสถานีรถไฟลพบุรี รถออกตั้งแต่ตี 3 จนถึง 2 ทุ่ม // tell.0813812031, 036422552
รถไฟชั้น 3 มีรอบ 9.30 (จากหัวลำโพง) 17.30 (จากลพบุรี) // รอบต้องเช็คอีกทีกับสถานีรถไฟ

รุ่นพี่ : " เฮ้ยกูขนหนังสือถ่ายภาพจากที่บ้านมาให้แล้ว สูงเป็นตึกเลย จะขายก็เสียดาย มึงมาเลือกๆเอาไปแล้วกัน "
ผม : " ครับๆ ได้ครับพี่ งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปเอาหนังสือแล้วกันนะพี่ พี่สะดวกช่วงไหนล่ะ เดี๋ยวผมจะได้เข้าไปที่ออฟฟิต "
รุ่นพี่ : " เดี๋ยวพี่ว่าจะไปซื้อของที่ห้างแปปนึงว่ะ ออฟฟิตคงไม่มีใครอยู่ ถ้าจะมาเลยก็มาเจอที่ห้างแล้วกัน "
ผม : " โอเคพี่ งั้นเดี๋ยวผมไปเลยแล้วกัน "

ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดจะเป็นช่วงบ่ายสาม ขณะที่แดดยังร้อนๆก็รีบออกจากบ้านทันทีเพื่อไปขนหนังสือขนาดหลายกิโลกรัมก่อนที่จะมืด เราเจอกันที่ห้างตามที่นัดแนะไว้ ระหว่างที่ซื้อของก็เกิดบทสนทนาสั้นๆได้ใจความว่า

รุ่นพี่ : " เออเนี่ย เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะไปวัดที่ลำพูน ...ไปป่าว "
ผม : " ไปทำอะไรพี่ ? "
รุ่นพี่ : " ไปสร้างวัด "
ผม : ไม่รู้ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่ แต่ก็ตอบกลับไปว่า " ไปดิพี่ "
รุ่นพี่ : ทำท่าเหมือนจะอึ้งไปนิดนึง อาจจะงงว่าไอ้นี่คิดแล้วเหรอวะ แล้วก็พูดต่อว่า " เออดีๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกัน "

หลังจากขนหนังสือกองขนาดใหญ่กลับถึงบ้าน ก็บอกกับทุกคนที่บ้านว่า

ผม : " พรุ่งนี้จะไปลำพูนนะ ไปกับรุ่นพี่สักสามสี่วัน "
แม่ : แม่ถึงกับงงว่าทำไมอยู่ๆก็ถึงไปแบบปุ๊บปับ แล้วถามต่อว่า " ไปทำอะไร... ฯลฯ "
ผม : " รุ่นพี่เค้าไปสร้างวัด เลยขอไปด้วย อยู่บ้านเฉยๆไม่มีอะไรทำ "
ทุกคน : ....

วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552
เดินทางถึงวัดป่าที่ลำพูนประมาณเที่ยงคืน และเข้านอนที่ศาลาวัด

วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2552

เช้าวันใหม่ที่ตื่นมาพร้อมกับสภาพอากาศที่ไม่คุ้นเคยถึงแม้ว่าจะเป็นหน้าร้อนก็ตาม แต่ที่นี่ยังเย็นและหนาวกว่ากรุงเทพมาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวผมล้วนเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่ และยังดำเนินไปตามปกติ มีแต่ผมคนเดียวที่คิดว่าไม่ปกติ เพราะวันนี้เป็นวันที่ตื่นเช้ามาก มากกว่าที่เคยๆทำมา หลังจากที่ผมลุกมานั่งได้สักพักก่อนที่จะทำใจเดินฝ่าอากาศที่เย็นเกือบ 20 อาศาเพื่อที่จะไปทำวัดเช้ากับรุ่นพี่ที่มาด้วยกัน

พอเริ่มมีแสงสว่างจากท้องฟ้าสีน้ำเงินครามในตอนเช้า ก็เป็นสัญญาณบอกให้เรารู้ว่านี่คงจะเป็นเวลาใกล้จะหกโมงแล้ว และสิ่งต่อไปที่เราจะต้องทำก็คือเป็นเด็กวัดเดินเท้าเปล่าตามพระบิณฑบาตร และอื่นๆ ตามที่เด็กวัดสมควรจะทำไปอีกสองถึงสามวัน

วันนี้ก็ยังเป็นวันธรรมดาๆหนึ่งวัน แต่ก็แอบดีใจที่ยังมีคนหนึ่งคน โทรมาบอกให้มีความสุขพร้อมกับพูดขึ้นว่า " มึงไปทำบ้าอะไรที่นั่นวะ " และอีกหนึ่ง sms กับข้อความดีๆที่เก็บเอาไว้เหมือนทุกๆปีที่เคยทำ

วันที่ 7-8 กุมภาพันธ์ 2552
กิจกรรมทุกๆอย่างก็ยังเหมือนกับวันแรกๆ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือการได้มาอยู่ที่นี่ ทำให้เราคิดอะไรได้หลายๆอย่าง รวมไปถึงสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น ที่น่าจะเรียกว่า " โชคชะตา " และ " ความบังเอิญ " คำนิยามสั้นๆที่อาจจะมีรากฐานมาจากความตั้งใจ และสมมุติขึ้นมาเพื่อที่จะเรียกใช้กับเหตุเการณ์ที่เราไม่คาดคิด

วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2552
เดินทางถึงกรุงเทพตอนตี 5 อย่างปลอดภัย

ปล.บอกตามตรงว่าการเดินทางไกลครั้งนี้ ทำให้ผมเชื่อเรื่อง " โชคชะตา " มากขึ้น