การเดินทางครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งก่อนๆที่ผ่านๆมา เริ่มต้นจากประโยคสนทนาผ่านทางโปรแกรมแชทเพียงแค่ไม่กี่ตัวอักษร ก่อนการเดินทางล่วงหน้าเพียงแค่สามเดือนด้วยโปรโมชั่น 0 บาทของแอร์เอียเชียที่นั่งลุ้นจนตัวโก่งด้วยราคาไปกลับย่างกุ้งคนละ 1600 บาทโดยประมาณ

จากประโยคบอกเล่าต่างๆนาๆ ทั้งดีและไม่ดี เริ่มสะสมและวนเวียนไปมาอยู่ในหัว หลังจากที่ตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินได้เพียงไม่กี่วัน ซึ่งเอาจริงๆแล้ว " พม่า " ก็เป็นอีกชื่อสั้นๆที่หลายๆคนอาจจะเกิดความกลัวและเตือนด้วยความหวังดีถึงภัยอันตรายต่างๆนาๆ ซึ่งไม่ต่างจากเราถ้าหากมีคนรู้จักหรือใครสักคนที่กำลังเดินทางไปประเทศแห่งนี้

แต่ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรผมก็ยังเชื่อคำพูดสั้นๆของ Tony wheeler ที่ส่งเสียงผ่านระบบสัญญาณดิจิตอลทางช่อง National Geographic ของ Turevision ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาด้วยความบังเอิญก่อนการเดินทางครั้งนี้จะเกิดขึ้นที่ว่า " เราจะไม่สามารถเขียนเรื่องนั้นได้เลย ถ้าสิ่งนั้นไม่ติดอยู่ที่ปลายจมูก "

(ขอรวบรัดตัดตอนเป็นข้อๆแทนการเขียนแบบบรรยาย)

วันที่ 24 มิถุนายน 2553
เริ่มประชุมผ่านทางอีเมลเกี่ยวกับ สถานที่น่าสนใจ เส้นทางการเดินทางแบบคร่าวๆในรูปแบบต่างๆ

วันที่ 9 สิงหาคม 2553
เริ่มมีการประชุมสรุปแผนการเดินทางผ่าน google doc ก่อนการเดินทางเพียงไม่กี่วัน

วันที่ 12 สิงหาคม 2553 // วันเดินทาง

• ถึงสนามบินสุวรรณภูมิตอน 13.30 น. ทุกคนก็มาถึงตามที่นัดหมายไว้กันตอนเวลา 14.00 น.
• โดนัทชายหนุ่มผู้มาสาย มาถึงตอน 15.30 น.
• เครื่องบินเลท 15 นาทีจากเวลาปกติ 16.35 น.
• เดินถึงเกท F1 ตอนเวลา 16.00 น.แต่ขึ้นเครื่องก่อนเวลาปิดเกท 1 นาที
• ทุกอย่างไปได้สวยยกเว้นสภาพอากาศระหว่างทางที่อย่างน้อยๆก็แลดูน่ารักกว่ารถเมลล์เขียวเยอะ
• ด้วยสภาพอากาศที่ไม่ค่อยสู้ดี แต่เราก็มาถึงสนามบินที่ย่างกุ้งก่อนเวลาอันควรถึง 10 นาที
• เวลาที่นี่ช้ากว่าไทย 30 นาที ดังนั้นเราใช้เวลาเดินทางเป็นเวลา 1.30 ชั่วโมงโดยประมาณ
• โชคดีที่เลือกทำ visa ที่สนามบิน เพราะทุกอย่างรวดเร็วเหมือนขึ้นทางด่วนแล้วปล่อยให้คนอื่นที่ทำ visa มาก่อนต้องทำตาระห้อยกับแถวที่ยาวเหยียด
• เอเจนซี่จากโรงแรม Mountain Top ที่อินแขวนเดินมาทักและให้บัตรที่พักตามที่ตกลงกันไว้ทาง Skype ก่อนวันเดินทางหนึ่งวัน พร้อมกับนำเงินสด $121 กลับไป
• พนักงานจาก Beaty Land II พาขึ้น Taxi ที่พาเราส่งตรงถึงโรงแรมด้วยราคา $4 (ถูกเกินคาด) // ปกติอยู่ที่ $6 - $8
• ที่พักราคา $21+$17=$38 สำหรับการจอง triple bed + double bed ล่วงหน้าสองวันพร้อมอาหารเช้า

• เดินออกจากที่พักแบบมั่วๆ กับบรรยกาศที่มืดๆ ชื้นๆ และฝนตกปรอยๆตลอดทาง จนท้ายสุดไปยืนหยุดอยู่ตรงหน้าร้านอาหารอินเดียแห่งนึงที่มีสูตรผัดหมี่พิศดาร ที่ใส่แมลงวันหัวเขียวตัวเป้งหนึ่งตัวกับมัสมั่นขาไก่กระดูกโตและเนื้อวัวนุ่นนิ่มอย่างละหนึ่ง ที่แลดูแล้วเหมือนเค้าจะไม่นิยมทำอาหารด้วยน้ำกระทิกัน
• น้ำอัดลมที่นี่ดูเหมือนจะมีอยู่ยี่ห้อเดียวคือ Star ที่รสชาติอาจจะเหมือนเอา Coke กับ Pepsi เทรวมกันสมดังชื่อ
• พนักงานประมาณ 3-5 คน แย่งดูแลลูกค้าเป็นอย่างดี ซึ่งทั้งร้านมีพวกเรานั่งอยู่โต๊ะเดียว
• จะรู้สึกดีไหมนะ ที่มีคนอ้อมล้อมตลอดเวลากินข้าว
• ค่าเสียหายมื้อแรกที่ย่างกุ้งเป็นเงิน 7200 Kyat
• ระหว่างเดินทางกลับเริ่มรู้สึกถึงระบบการจำกัดสิทธิ์ใช้ไฟ ที่ทำให้บ้านเมืองเริ่มมืด
• สะพานลอยที่นี่อาจจะไม่นิยมใช้เดินข้าม แต่ผู้คนส่วนใหญ่คาดว่าจะนิยมมานั่งเป็นคู่ๆ
• เดินกลับถึงที่พักแบบมืดๆด้วยความตื่นเต้นตอนเวลา 22.00 น.

วันที่ 13 สิงหาคม 2553 // เป้าหมายคือยอดเขา Kyaikhtiyo แห่งรัฐ Mon (ขอปรับเป็นเวลาพม่า)

• ตื่นนอนตอนเวลา 6.00 น. แบบงัวเงียและร้อนเพราะที่นี่ตัดแอร์ตอนเที่ยงคืนจนเหลือแต่พัดลม
• ลงมาข้างล่างตอนเวลา 7.00 น. พร้อมอาการตื่นตะลึงกับอาหารเช้าที่โรงแรมจัดให้ถึงขนาดที่ว่าสามารถกินอิ่มไปได้อีกหลายวัน
• อาหารเช้ามี ข้าวเหนียวผสมเม็ดบัวขนาด 2 คนหนึ่งจานแบบพูนๆ ขนมปังปึกใหญ่ กล้วย น้ำส้ม น้ำชา และไข่ดาว
• สองสาวผู้ร่วมทริปที่กลับมาหลังจากการเดินสำรวจในตอนเช้า ก็ซื้อข้าวเหนียวที่แลดูแล้วน่าจะหนักประมาณครึ่งกิโลกรัมกลับมาด้วย
• สรุปมื้อแรกในวันนี้ถึงขั้นจุก และแอบจิ๊กใส่ถุงออกไปด้วย
• วันนี้เปลี่ยนแผนใหม่หมดทุกอย่าง จากตอนแรกที่จะไป Kyaikhtiyo ด้วยรถไฟ เปลี่ยนเป็นนั่งรถบัสแบบ Express แทน
• 7.30 น.รีบออกเดินทางไปแลกเงิน แต่ก็เช้าเกินไปสำหรับการแลกเงินที่ตึกซากุระ // เค้าบอกว่าเปิด 9.30 น.
• ตักบาตรด้วยถุงข้าวเหนียวและกล้วยสองใบที่แอบจิ๊กมาจากโรงแรม
• พวกเราเดินหาตัวแทนขายตั๋วจากคำบอกเล่าของพนักงานโรงแรมสักพักใหญ่
• ทุกครั้งที่ถามเรามักจะได้คำตอบกลับมาว่า " ฝนตก รถหยุดวิ่ง "
• ระหว่างทางเจอชายแปลกหน้า เสนอแลกเงินในราคางามตรงมุมตึก
• ส่งนัทกับโดนัทไปแลกเงินที่ไหนสักแห่งกับชายแปลกหน้าที่เสนอตัวว่าให้ราคางาม กับระยะทางที่ต้องเดินต่ออีก 2 กิโลเมตรด้วยเรทตลาดมืดที่ $1 = 1000 Kyat
• ท้ายสุดตกลงปลงใจไปตายเอาดาบหน้าที่ บขส. ซึ่งต้องนั่งรถ Taxi ออกจากตัวเมืองเป็นเวลาเกือบ 1 ชั่วโมงด้วยราคา 5000 Kyat
• ในที่สุดโชคก็เข้าข้าง ได้ตั๋วรถบัส Win Express รอบ 11.00 น. ด้วยราคาคนละ 7000 Kyat

• อะไรที่อยู่ตามสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน ราคาสินค้ามักขึ้นตามความต้องการ
• ซาลาเปาลูกใหญ่อันละ 15บาท หรือ 500 Kyat
• ขนมถุงขนาดเล็กที่มีหน้าตาและรสชาติคล้ายคลึงกับกร๊อบกรอบบ้านเรา และคาดว่าคุณตังโออิชิไม่น่าจะมาลงทุนเปิดตลาดที่นี่ก็ยังมีราคาอยู่ที่ 6บาท หรือ 200 Kyat
• รถออกช้ากว่าปกติ 13 นาที ระหว่างทางฝนตกตลอดเวลา
• นั่งไปสักพักแอร์เริ่มไม่มีลม และพนักงานก็พยายามจะบอกด้วยภาษามือว่าจงเปิดหน้าต่างซะ
• ผมเริ่มพยายามเข้าใจว่าทำไมบริษัทรถทัวร์นี้ถึงชื่อ Win Express ...บางทีคำว่า Win อาจจะแผลงมาจากคำว่า Wind ก็เป็นได้
• ไปๆมาๆ ผมเริ่มคิดสรุปเอาเองว่า รถ VIP ที่นี่ดีกว่า ป.3 บ้านเราตรงที่มีทีวีเอลซีดีที่เปิดให้ดูละคร dvd9 ตลอดการเดินทาง
• ถึงแม้ละครจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็ฮาหลอกหลอนตลอดทาง
• Win Express ของเรารับผู้โดยสารเพิ่มตลอดทาง เมื่อที่นั่งเต็มจะมีเก้าอี้เสริมตรงทางเดิน และตรงบริเวณหน้ารถคือตั๋วยืน
• ถึงแม้ว่าเราจะต่างกันด้วยภาษาแต่ชาวบ้านทุกคนมีน้ำใจ ยิ้มแย้ม และเป็นมิตรกว่าที่คิดไว้มาก
• ตลอดการเดินทางผมสังเกตได้อย่างหนึ่งคือ ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่ถือปิ่นโตเป็นแฟชั่น
• และแล้วรถก็ขับผ่านป้ายเมือง Bago ตอนเวลา 12.30 น.
• ตอนเวลา 16.00 น. พวกเราก็ถึงท่ารถ Kyaikhtiyo // พึ่งรู้ว่าสถานีรถไฟอยู่ด้านหลังท่ารถ เจ๋งดี
• นั่งรถสองแถวไป Kimpun Camp ด้วยราคาที่รวมอยู่ในตั๋วรถบัสแล้ว
• ระหว่างทางกล้องคู่ใจได้สิ้นชีพอย่างเงียบๆ ด้วยอาการชัตเตอร์ค้างอย่างสงบ
• เมื่อถึง Kimpun Camp ปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อใกล้มืด ระหว่างทางขึ้นเขาจะไม่มีไฟและอันตราย
• ซวยซ้ำซ้อน เพราะฝนตกพาลไม่มีคนหาร
• ทุกอย่างเร่งรีบและต้องตัดสินใจจนเป็นเหตุทำให้ อาจจะต้องหมัดมือเหมารถหมู หรือจะรอรถเที่ยวสุดท้ายตอนเวลา 18.00 น. แล้วจะต้องเสี่ยงเดินขึ้นเขาแบบมืดๆ ในราคาเต็มหารด้วยจำนวนคน
• โชคดีเจอคนไทยที่เหมารถขึ้นเขาไว้ตอน 16.45 น. ด้วยคำพูดสั้นๆที่ว่า "เราเป็นคนไทยด้วยกันต้องช่วยเหลือกัน" ....ขอกราบขอบพระคุณจากใจจริงๆ
• มีลูกเจ้าของภูเขาติดรถไปด้วยแบบงงๆ
• นั่งรถขนหมู ขึ้นเขา ลงเขา เป็นเวลานานถึง ประมาณ 30 นาที
• ลงเดินขึ้นเขาอีก 1 ชั่วโมง ท่ามกลางสายหมอกและเมฆฝนตลอดทาง
• วันนี้ผิดแผนทุกอย่าง แต่ก็ยังดีที่เดินเท้าจนถึงยอดเขาก่อนมืดแบบวิดหวิว ตอนเวลา 18.15 น.
• Check in, พักผ่อน, กินข้าว และเตรียมพร้อมขึ้น Golden Rock ในวันรุ่งขึ้น

วันที่ 14 สิงหาคม 2553 // Golden Rock -> รถขนหมู -> นั่งรถเมลล์ -> Bago

• สภาพอากาศในเช้าวันนี้ถูกโอบกอดด้วยสายหมอกและละอองฝนตอนเวลา 5.00 น.
• ทุกอย่างสวยงามถึงแม้จะไม่มีแสงแดด
• 8.00 น. เดินกลับที่พักด้วยความอิ่มเอิบ
• 10.00 น. เริ่มต้นเดินเท้าลงเขาด้วยเวลาที่ไม่ต่างจากขึ้นเขาสักเท่าไหร่
• ที่นี่มีกฏว่าชาวพม่านั่งรถขนหมูขึ้นลงเขาได้ แต่ชาวต่างชาติต้องเดินเท่านั้น
• ถึงจุดรับส่งรถขนหมูเข้าเมืองตอนเวลา 11.00 น. ด้วยราคาคนละ 1500 Kyat (Kimpun Camp) + 500 Kyat (ป้ายรถเมลล์หรือท่ารถในเมือง)
• หลังจากลงรถขนหมู เหตุการณ์เริ่มชุลมุลเมื่อรถเมลล์เจ้าถิ่นแย่งลูกค้ากันด้วยราคาตั๋วเข้าเมือง Bago = 5000 Kyat
• เกิดปากเสียงกันขึ้นนิดหน่อยระหว่างเพื่อนร่วมทริปกับพนักงานรถเมลล์เกี่ยวกับราคาที่แพงเกินควร
• ท้ายสุดตกลงปลงใจด้วยราคาคนละ 3000 Kyat สำหรับรถเมลล์เปิดหน้าต่างติดพัดลมพร้อมที่นั่ง ที่มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว และเค้าจำใจต้องลุกให้ด้วยราคาตั๋วลมที่แพงกว่าตนแค่ 500 Kyat
• นั่งไปสักพักเริ่มรู้ว่า รถเมลล์ระหว่างเมืองนั่งสบายกว่ารถบัส Express อยู่หลายขุม
• รถวิ่งผ่านจุดตรวจคนเข้าเมือง และมีสิ่งเดียวที่เรารู้คือภาษามือ
• เกือบทุกคนลงจากรถเมลล์ และพนักงานตรวจคนเข้าเมืองก็เดินขึ้นรถ
• คำพูดสั้นๆที่ได้ยินหลังจากที่ตรวจสอบเอกสารการเดินทางเสร็จก็คือคำว่า " สวัสดีครับ... มาเที่ยวเหรอครับ "
• การถ่ายรูปพนักงานรัฐคือสิ่งที่ต้องห้าม แต่เราก็ทำ
• ผ่านด่านตรวจอย่างปลอดภัยแบบเหว๋อๆ
• หลังจากนั้นรถเมลล์ก็เริ่มโยกเยกไปมาตามจังหวะพื้นผิวของถนนประกอบกับเสียเพลงเอมวีที่เปิดจากแผ่น dvd9
• เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ต้องลงรถแบบจำใจตอนเวลา 14.30 น.
• ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีที่เท้าเหยียบลงพื้น พวกเราก็โดนรายล้อมไปด้วยพี่ๆวินสามล้อเทข้างที่เสนอราคามิตรภาพ คนละ 1000 Kyat
• ไม่ว่ารถเครื่องหรือเทข้างราคาก็เท่ากัน ....แต่ไม่ล่ะ เราจะเดิน
• สักพักมีเสียงสวรรณ์ลอยมาว่า จัดไปคนละ 500 Kyat มุ่งหน้าสู่ Mya Nada Hotel

• Bago เป็นเมืองเล็กๆอย่างที่คาดคิดเอาไว้ ไม่วุ่นวาย เรียบง่าย สงบ เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงศัทธา
• เมื่อส่งถึงที่หมายก็ถึงเวลาที่ต้องจ่ายเงิน ณ เวลานั้นทำให้เรารู้ว่า 500 Kyat เป็นเงินที่มากมายขนาดนี้เลยหรือ...
• เดินขึ้นไปชั้นสองของโรงแรมเพื่อเปิดห้อง 3 ห้องในราคาที่ถูกว่า 2 ห้อง พร้อมไม่เอาอาหารเช้าในราคา $27
• อาน้อย บุคคลผู้ลือชื่อในวงการอินเตอร์เน็ต เดินเข้ามาเสนอแพคเกจเที่ยวทั่วเมืองแบบมีทริค
• ด้วยเสียงส่วนใหญ่เลยตกลงไปกับอาน้อย หม่องผู้ไม่ชอบรัฐเข้าเส้นด้วยราคาคนละ $7
• อาน้อยพาไปทานข้าวพื้นเมืองที่แลดูเหมือนจะสนิทชิดเชื้อกันมานาน
• อาหารอร่อยมาก โดยเฉพาะเนื้อแพะ
• อ้อ... ที่พม่าเค้าไม่ขายข้าวเปล่านะ เค้าแถมถ้าสั่งกับข้าวมากิน
• อาน้อยเล่าเรื่องต่างๆนาๆ พร้อมทั้งบอกว่าอีกไม่เกิน 5 วันเมืองนี้น้ำท้วม
• เค้าเล่าต่อว่า เมื่อไม่กี่ปีนี้พายุเข้า สะพานขาด คนตายเยอะแยะ แต่รัฐไม่ช่วยอะไรเลย
• เราคุยเรื่องต่างๆนาๆตลอดทาง จนทำให้เรารู้ว่าอาน้อยก็ไม่ใช่คนเลวอะไร
• การเดินทางครั้งนี้สอนให้เรารู้ว่า อย่าพึ่งสรุปตัดสินคนอื่นด้วยคำพูดปากต่อปาก แป้นพิมพ์ต่อแป้นพิมพ์
• ตลอดการเดินทาง อาน้อยทำให้เรารู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับคนพม่า เสมือนอยู่มาแล้วหลายสิบเดือน
• ที่นี่เราสามารถสังเกตฐานะได้จากการมีไฟฟ้าใช้ ยิ่งถ้ามีเครื่องปั่นไฟคือโคตรรวย
• พยายามสรุปและพยายามเข้าใจว่าค่าครองชีพที่นี่น่าจะต่ำ เพราะสังเกตได้จากขอทาน และพระจำนวนมาก

• ระหว่างทาง โชคดีเจอเทศกาลลอยกระทงของอินเดียอย่างบังเอิญ
• ทุกอย่าง ณ เวลานี้เหมือนกำลังถ่ายหนังสารคดีกันแบบสดๆ
• แอบนึกเสียใจ กล้องไม่น่ารีบจากไปก่อนเวลาอันควร
• ตกดึกเดินไปลองร้านอาหารใกล้ๆ ที่ปิดป้ายเปิปพิศดารจากประเทศไทยใหญ่เป้ง
• แค่เดินเข้าไปก็แทบตกใจ พนักงานเป็นสิบรุมล้อมให้บริการกันที่เต็ม
• หลังจากกินข้าวเสร็จก็นั่งมองหน้ากัน ...มันพิศดารยังไงวะ
• จ่ายค่าพิศดารมื้อนี้ไปด้วยราคา $15.5 กับอีก 500 Kyat จากก้นกระเป๋ากองกลาง
• ทุกๆอย่างในวันนี้จบลงด้วยความสุขแบบสุดๆ

วันที่ 15 สิงหาคม 2553 // ตรงดิ่งสู่ Yangon ด้วยรถไฟ Express

• วันนี้ตื่น 7.00 น. แบบงงๆด้วยคำถามที่ว่าเมืองนี้ไม่คิดตัดไฟกันหรือยังไง
• ทุกคนพร้อมใจตรงดิ่งไปยังตลาดที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อหวังจะยัดอะไรสักอย่างลงท้องในยามเช้า
• ระหว่างทางเจอหมองูชาวพม่าที่แลดูแล้วลีลาเยอะกว่างูซะอีก
• อดทนยืนดูอยู่ตั้งนาน งูไม่ยอมออกมาสักที เลยตัดสินใจเดินจากไปด้วยความหิว
• 8.00 น. เข้าไปแล้วก็ยังไม่มีร้านอาหารเปิด
• เจอหม่องใจดีหน้าร้านกาแฟ ตรงเชิงสะพานไม้ชั่วคราวที่สร้างขึ้นหลังจากพายุถล่ม
• โชคดีที่เค้าพอจะพูดไทยได้นิดหน่อย และ อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานจึงสรุปได้ว่าภาษาอังกฤษก็จะนิดหน่อยด้วย
• ในเมื่อพอพูดได้เลยยิงคำถามตามหาร้านอาหารใน lonely planet ทันที
• ท้ายสุดสื่อสารกันได้ความ พี่หม่องรีบพาไปยังหน้าร้านนั้นทันที ...แต่ก็ยังเช้าเกินไปสำหรับที่นี่
• ด้วยอภิสิทธิ์หรืออะไรก็แล้วแต่ พี่หม่องคนนี้เปิดประตูร้านและดูท่าจะให้เจ๊ชาวจีน-พม่า เปิดร้านทันที
• เข้าไปนั่งในร้านแบบ อ้ำๆ อึ้งๆ กันทั้งสองฝ่าย ....เมื่อนี้ตูจะได้กินไหมนะ
• ด้วยงบประมาณที่จำกัดแทบจะทำอะไรกันไม่ได้ กับการสื่อสารที่สลับภาษามือ จึงตกลงปลงใจสั่งข้าวผัด กับไก่ทอดในราคา 5400 Kyat มาแบ่งกัน
• พี่หม่องชวนคุยได้ใจความว่า เขาเคยไปอยู่เมืองไทยเมื่อ 20 ปีที่แล้ว
• คุยรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เฮฮากันไปทั้งเจ๊ ทั้งหม่อง ทั้งลูกสาว (น่ารักดี)
• ทุกๆอย่างที่เคยฟังๆมาเกี่ยวกับพม่า ในตอนนี้ไม่ได้เป็นไปตามคำบอกเล่าอีกแล้ว
• นัดกับอาน้อยตอนเวลา 10.00 น. ด้วยสามล้อเครื่องไปยังวัดที่มีพระสงฆ์เกือบ 1000 รูป ในราคาเหมา $4
• วัดนี้นักท่องเที่ยวเยอะมาก และสิ่งที่พวกเรากระทำหรือกำลังจะกระทำอยู่นั้น ล้วนส่งเสริมให้สถานที่แห่งนี้ดูเสมือนสวนสัตว์ในพริบตา
• อาน้อยบอกว่าเคยบวชอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว และจะพาไปหาเพื่อนของเขาที่เป็นอาจารย์ให้รู้จัก
• กุฏิและที่ประชุมสงฆ์คือสิ่งต้องห้ามสำหรับทุกคน ...แต่เราก็ทำไปแล้ว
• ภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ต่อหน้า ณ ขณะนั้นไม่สามารถหาคำอะไรมาเปรียบเปรยได้ ...อยากถ่ายรูปว่ะ
• หลังจากนั้นพวกเราเดินทางไปยังสถานีรถไฟ Bago ด้วยสามล้อเครื่องคันเดิมเป็นเวลา 10 นาที

• ซื้อตั๋วรถไฟแบบ Express ไป Yangon แบบไม่จอดสถานีอะไรเลยด้วยราคานักท่องเที่ยวคนละ $3 พร้อมเลขที่นั่ง
• ได้ข่าวมาว่านักท่องเที่ยวจะขึ้นได้เฉพาะบางขบวนเท่านั้น
• สถานที่แห่งนี้ก็ห้ามถ่ายรูปเช่นกัน ...แต่เราก็ทำไปแล้ว
• เจ้าหน้าที่บอกว่ารถไฟจะมาช้ากว่าปกติ 10 นาที จากเวลาปกติ 12.50 น.
• เลท 10 นาทีก็คือ 10 นาทีจริงๆ บ่ายโมงตรงรถไฟเข้าชานชาลา
• รถไฟ Express ของเค้าก็ไม่ต่างอะไรกับรถไฟชั้น 3 ของบ้านเรา แถมดีกว่าตรงที่ถึงที่หมายปลายทางตรงตามเวลา
• วิวระหว่างทาง มีแต่ทุ่งสีเขียว สีเขียว และสีเขียว ตัดสลับนานๆทีกับวัดสีทองเหลืองอร่าม
• สิ่งที่น่าสนุกที่สุดจนแทบหลับไม่ลงคือการนั่งทายจังหวะหลุมใต้ทางรถไฟ
• ยังไม่ทันจะหลับ รถไฟก็พาเรามาถึงสถานี Yangon ตอนเวลา 15.00 น.
• เดินเท้าดุ่มๆตามหม่องเพื่อหาทางออก
• คืนนี้เราพักกันที่ Panorama Hotel ที่อยู่ใกล้ๆกับสถานีรถไฟ ตามคำบอกเล่าของคนไทยที่นั่งคุยกันระหว่างอยู่บนเครื่องบิน
• เปิดห้อง Triple bed + double bed ชั้น 6 ในราคา $45 + $35 - $10 = $70
• เพราะวันนี้เป็นวันหยุด สรุปตลอดทริปไม่เคยไปแลกเงินที่ตึกซากุระเลย
• เดินไปแลกเงินที่เก่า แต่ด้วยเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างเกี่ยวกับท่าเรือ เราจึงได้อัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ $1 = 900 Kyat

• 1500 Kyat สำหรับเดินทางไป Shwedagon Paya ด้วย Taxi ตอนเวลาประมาณ 17.00 น.
• ค่าบัตรเข้าและถ่ายรูปคิดเหมารวมกัน ตกคนละ $5 แต่ถ้าจ่ายเป็น Kyat จะอยู่ที่ 6000 Kyat ด้วยเหตุค่าธรรมเนียมอะไรสักอย่าง
• ที่นี่สวยงามมาก งามจริงๆ
• พวกเรานั่งปักหลักกันอยู่ที่นี่จนเกือบๆ 21.00 น. ...นานซะจนได้รู้จักกับศิลปินชาวพม่าที่บินตรงไปขายงานศิลปะในไทยย่านประตูน้ำ
• นั่งคุยกันถูกคอจนเค้าเอ่ยปากว่า ถ้ามีโอกาสหน้าจะพาไปเที่ยว
• พอวัดปิด วงก็แตก บรรยากาศดีๆ ยังคงอยู่เหมือนเดิม
• เอ่อ... ลืมบอกไปว่ากล้องพังอีกตัว
• นั่งรถ Taxi ที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่ชื่อ YAKINIKU ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากโรงแรมสองบล็อค ด้วยราคา 1500 Kyat จาก 2000 Kyat
• ร้านที่นี่เตาก็คล้ายๆล็อคโฮมบ้านเรา แต่ต่างกันตรงที่มีพ่อครัวชาวพม่าเป็นคนยืนผัดเนื้อให้
• แอบเห็นเจ้าของร้านที่นี่เป็นชาวญี่ปุ่น
• อร่อยมาก เนื้อหมักได้ที่ ทุกอย่างลงตัว และไฮไลท์เด็ดของที่นี่คือเนื้อแพะ ที่กินแล้วสามารถบินรอบโลกได้ถึงสามรอบใน 1 นาที
• ค่าเสียหายมื้อนี้หมดไป 21600 Kyat
• กลับที่พักด้วย Taxi ในราคา 1000 Kyat

วันที่ 16 สิงหาคม 2553 // เดินรอบเมือง และเทพทันใจ

• วันนี้ก็ตื่นแต่เช้าอีกเช่นเคยตอนเวลา 7.00 น.
• อาหารเช้าของโรงแรมที่นี่ดีมากๆ มีเยอะหลายอย่างจนแทบกินไม่หมด
• ไฮไลท์ของอาหารเช้าที่นี่คงจะเป็น โมหิงก้า ...เกี๋ยวเตี๋ยวเส้นเล็กหยิกหยอยใส่ปลาและเครื่องเทศอื่นๆตามฉบับพม่าแท้ๆ
• 9.00 น. เริ่มออกเดินทางไปวัดโบตาทาว วัดเทพทันใจอันลือชื่อด้วย Taxi ในราคา 1500 Kyat
• รู้สึกเริ่มชอบเรื่อง Taxi ที่จะไปไหนก็ 1000-1500 Kyat
• ค่าเข้าก็อยู่ที่ $2 ค่าถ่ายรูป $1 แถมบริการเฝ้ารองเท้าให้ฟรี
• ของไหว้เทพทันใจ ราคาจะอยู่ที่ 3000 Kyat
• หลังจากนั้นก็ บลา บลา บลา ฯล ฯ
• กิจกรรมส่วนใหญ่ในวันนี้คือเดินสำรวจเมืองและซื้อของซะส่วนใหญ่

วันที่ 17 สิงหาคม 2553 // นั่งเครื่องบินไปทำงาน

• ทุกท่านสามารถเข้าไปชมภาพอันน้อยนิดของผมได้ที่ : Flickr

จะว่าไปแล้วต้นเหตุของการได้ภาพชุดนี้เกิดจากบทสนทนาเมื่อสองปีที่แล้ว กับพี่คนหนึ่งในเว็บบอร์ดโลโมกันแบบลับๆ ได้ใจความว่า ฟิล์ม infrared ไม่ได้มีเพียงแค่ขาวดำเท่านั้นแต่ยังมีแบบที่เป็นสีด้วย หรืออีกอย่างที่เรียกว่า EIR (ตัว E ที่ว่าผมไม่ทราบว่าย่อมาจากอะไร) ปัจจุบันฟิล์มตัวนี้มีทั้งขนาด 120mm และ 135mm แต่ได้เลิกผลิตไปแล้ว

จะว่าไปแล้วฟิล์มตัวนี้เมื่อก่อน เค้าว่ากันว่ามีเอาไว้สำหรับสำรวจทรัพยากรณ์และสิ่งมีชีวิตในป่า (ถ้าไม่ใช่ค้านได้นะครับ) เพราะเวลาถ่ายโดยไม่ใช้ filter แล้ว เวลาล้างออกมาไม่ว่าใบไม้หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เป็นสีเขียว จะเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวหลังจากสิ้นสุดกระบวนการการล้างในห้องมืดเสร็จสิ้น

หลังจากจบบทสนทนาอันยืดยาวแต่ย่อให้สั้นลง ผมก็เริ่มหาข้อมูลต่างๆนาๆจากเว็บไซน์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นวิธีการถ่ายจนถึงแหล่งขายก็พบว่ายังมีขายอยู่ แต่คาดว่าเหลือไม่มากนัก ( ณ ปัจจุบัน เหลืออยู่เจ้าเดียว)

ส่วนวิธีการถ่ายนั้นไม่ยากครับแต่ก็เขียนยาวเหมือนกัน ถ้าสนใจสามารถถามหลังไมค์ได้ครับ ; P

My Flickr Album : Flickr

ปล. กล้องดิจิตอลก็ทำได้นะ : How to make Digital Infrared

อีกครั้ง... กับการที่จะไปไหนแบบปุบปับ

เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้น เพราะอยากจะเดินทางไปอัมพวาด้วยรถไฟฟรีของรัฐบาลแบบชิลๆสักวันนึง การเตรียมตัวแทบไม่ได้วางแผนอะไรกันเลยนอกจากตารางเวลารถไฟที่ไม่ควรจะล่าช้าแม้แต่นิดเดียว เพราะถ้าพลาดอาจจะถึงขั้นนั่งหง่อยรอรถไฟรอบต่อไปก็ว่าได้

ว่าแล้วก็เริ่มเดินทางด้วยรถไฟจากสถานีวงเวียนใหญ่ตอนเวลา 8.30 น. และก้าวลงเดินที่สถานีมหาชัยตรงตามเวลาอย่างเหลือเชื่อ

หลังจากที่รถไฟได้จอดเทียบสถานี พวกเราแทบจะไม่มีเวลาที่จะสนใจสิ่งต่างๆรอบตัว เพราะด้วย ณ เวลานี้รู้แต่เพียงว่าต้องรีบย่ำเท้าเพื่อที่จะไปให้ทันขบวนรถไฟ บ้านแหลม - แม่กลอง ที่ตั้งอยู่อีกฟากของแม่น้ำด้วยเวลาที่เหลืออันน้อยนิด

**Note ถ้าหันหน้าเข้าหาท่าเรือมหาชัย ท่าเรือจะมีสองท่า ท่าทางฝั่งซ้ายค่าโดยสาร 5 บาท จะข้ามฟากไปยังสถานีรถไฟบ้านแหลมโดยตรง ส่วนทางขวาไปทางไหนไม่แน่ใจ ค่าโดยสาร 3 บาท และเมื่อข้ามฟากไปแล้วจะต้องนั่งรถรับจ้างไปสถานีรถไฟบ้านแหลม ซึ่งระยะทางประมาณ 2-3 กิโลเมตร (ชาวบ้านบอกมา)

ป้าคนนี้บอกว่านั่งรถไฟไปเที่ยวร่มหุบคนเดียวมาแล้วสองครั้ง

พวกเรามาถึงสถานีตอนเวลา 9.50 น. ก่อนการเดินทางจะเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงรถไฟเทียบชานชาลาพร้อมกับตั๋วรถไฟฟรีที่อยู่กับมือ

นาเกลือ

ไม่นานนักก็ถึงตลาดร่มหุบ ตลาดเสี่ยงตายที่เค้าล่ำลือกัน

กั๊ก : " รถไฟจะมาถึงแค่ไหนครับ "
ป้า : " ก็ถึงตรงที่ยืนอยู่น่ะล่ะ ที่ยืนอยู่ก็ไม่รอด ! "

นั่งปาดเหงื่อ เมื่อรถไฟปาดหน้า

การเดินทางจากแม่กลองไปอัมพวา สามารถเดินทางได้ด้วยรถสองแถวแม่กลอง - โรงเจ ที่อยู่ใกล้ๆกับตลาด ค่าโดยสารอยู่ที่คนละ 8 บาท

อัมพวา

เหมาเรือชมคลองในราคาเหมาลำคนละ 60 บาท

เสามวยทะเล

กระต่ายโฮมสเตย์

อัมพวาในตอนเย็น

กินก่อนกลับ

หลังจากที่ใช้เวลาเกือบครึ่งค่อนวันกับการเดินทางที่ร้อนแบบสนุกๆ ก็กำลังจะจบลงด้วยรถตู้ อัมพวา - อนุเสาวรีย์ คนละ 80 บาท พร้อมกับคำถามที่ว่า ...ครั้งต่อไปจะไปไหนดีนะ ; p

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วได้มีโอกาสไปยังสถานที่ที่เกิดเหตุตรงบริเวณถนนราชประสงค์ และสยามสแควร์ ผมคงไม่ขอพูดอะไรเกี่ยวกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ และขอความร่วมมือ งดแสดงความคิดเห็นทางการเมืองใดๆทั้งสิ้น ...ขอบคุณครับ

สามารถชมรูปภาพอื่นๆได้ใน flickr ครับ

วันที่ 13 พฤศจิกายน 2552
การเดินทางครั้งนี้ เกิดขึ้นหลังจากกลับมาจากลาวได้ไม่กี่วัน ด้วยเหตุความบังเอิญที่ไม่รู้ว่าไปคุยกับรุ่นพี่ยังไง (ลืมน่ะล่ะ) จึงเลยเถิด เกิดเป็นทริปนี้ขึ้นมาได้ และสุดท้ายตกลงปลงใจซื้อตั๋วเครื่องบินในราคาโปรโมชั่นศูนย์บาทของแอร์เอเชียไปอย่างหน้ามืดตามัว ด้วยราคาที่แพงกว่าวันแรกถึง 400 บาท จากราคาปกติ 2400 บาท โดยประมาณ

วันที่ 24 เมษายน 2553
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ด้วยสถานะการณ์บ้านเมืองที่ไม่ค่อยสู้ดีมากนัก ทำให้อัตราการแลกเปลี่ยนขึ้นๆลงๆเหมือนคลื่นทะเลช่วงพายุเข้า จนเป็นเหตุทำให้ต้องรีบตัดสินใจแลกเงินก่อนวันเดินทางเกือบหนึ่งสัปดาห์ด้วยอัตราแลกเปลี่ยนที่ 32.40 : 1 usd

วันที่ 29 เมษายน 2553
จัดกระเป๋าเช็คพยากรณ์อากาศ และจดข้อมูลทั้งหมดก่อนเดินทาง

วันที่ 30 เมษายน 2553
วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติเป็นพิเศษเพราะต้องรีบไปเช็คอินที่สนามบินให้ทันก่อนเวลา 6 โมงเช้า ระหว่างทางตั้งแต่ออกจากบ้านจนไปถึงสนามบินมีเรื่องราวให้ตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา แต่เราไม่ขอพูดถึงแล้วกัน ; p

ในที่สุดก็มาถึงสนามบินนอยไบตอนเวลาประมาณ 8 โมงครึ่ง ภารกิจต่อไปคือรีบจัดการแลกเงินและเดินทางไปยังสถานนีรถไฟด้วย Taxi ด้วยราคาเหมาที่ 190000 vnd ทันที

ทุกวันนี้ก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมถึงไม่ยอมเปิดแอร์

พอเดินทางมาถึงสถานีรถไฟ ทุกคนก็ถึงกับงงงวย ที่ว่าไม่มีตั๋วรถไฟแบบตู้นอนของเอกชนขาย !! เอาล่ะสิจากข้อมูลที่เราหากันมามันเป็นแบบนั้นจริงๆ (มีส่วนน้อยที่บอกว่าซื้อได้) แล้วสักพักพนักงานก็พูดขึ้นมาว่า " ตู้นอนมีเหลืออยู่ไม่กี่ที่แต่เป็นเตียงไม้ ห้องละ 6 คน จะเอาไหม ?!? " ณ เวลานั้นเหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึง กำลังเดินหานักท่องเที่ยวและพูดขึ้นว่าเขามีตั๋วรถไฟแบบตู้นอนของเอกชนจาก Hanoi - Lao Cai ขาย แต่มีข้อแม้ว่าต้องตามไปที่บริษัทของเขาซึ่งอยู่ไกลออกไป ...พวกเราเลยปรึกษากันและตกลงกันว่า เอาล่ะว่ะลองไปดู

ด้วยความตื่นเต้น มึน งง หิว และเหนื่อย บวกกับที่จะต้องตามใครก็ไม่รู้ที่ไม่รู้ว่าจะพาเราไปไหน และอ้างว่าตนนั้นมีตั๋วรถไฟที่สุดแสนจะหายากในช่วงเทศกาลครบรอบ 35 ปีสงครามเวียดนามที่ไซง่อน

หลังจากที่ตามไปขึ้นรถ Taxi ที่เราตกลงกันว่าเขาจะเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมดไปได้สักพักใหญ่ รถก็หยุดจอดและเขาก็พูดขึ้นว่า " ถึงแล้ว แต่เราต้องเดินลัดเลาะเข้าไปในซอยอีกประมาณ 50 เมตรกว่าจะถึงบริษัทของเขา "

ภายในซอยมืดและตรงบริเวณปากซอยมีหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร้านกำลังนั่งย่างเนื้ออะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งพวกเราเองยังไม่ทันฉุดคิดว่า สิ่งที่เราเห็นนั้นคือเนื้ออะไร พวกเราก็ยืนอยู่ตรงข้างหน้าบริษัทของชายคนนั้นเสียแล้ว

หลังจากที่ตกลงเรื่องราคากันอยู่นาน ท้ายสุดก็ได้ตั๋วรถไฟแบบตู้นอนไปกลับ Hanoi - Lao Cai ในราคาคนละ 45 usd

หน้าตาของตั๋วรถไฟตู้นอนทั้งขาไปและกลับ

เดินออกมาจากซอยนั้น แล้วเลี้ยวขวาก็จะเจอร้านขายของริมทางกับอะไรบางอย่าง

เดินไปสักพักแล้วเลี้ยวขวาตรงสี่แยกก็จะเจอวัด Van Mieu โดยบังเอิญ

นั่งเล่น - ส่งโปรการ์ด

หลังจากนั้นเดินออกมาจากวัดแล้วเลี้ยวซ้าย มุ่งหน้าตามหาลุงโฮด้วยแผนที่ ระหว่างทางเจอร้านตัดผมกับร้าน... ?!?

แม่ค้าขายมังคุด

ร้ายขายล๊อตเตอรี่แบบชิลๆ

ดูในแผนที่คิดว่าใกล้ๆ แต่เดินมาโคตรไกล ...สุดท้ายก็มาถึงจนได้ ...ไหนล่ะลุงโฮ

...ดูเด็กคนนี้ไปก่อนแล้วกัน

นั่นล่ะลุงโฮ

หลังจากที่นั่งพักจนหายเหนื่อย และที่สำคัญยังมีเวลาเหลืออีกเยอะจนกว่าขบวนรถไฟ SP5 รอบเวลา 19.40 น. จะออกเดินทาง

ด้วยเหตุนี้เลยตัดสินใจกันว่าจะเรียก Taxi ไป Old Quarter แล้วเดินเล่นจนถึงห้าง Trang Tien Plaza เพื่อแวะหาอะไรกินก่อนที่จะเรียก Taxi ไปสถานีรถไฟเป็นเป้าหมายสุดท้ายของวันนี้

วันนี้เดินแบกกระเป๋าทั้งวัน สังเกตได้ว่าสีหน้าเริ่มออกแล้ว

ชนกันแหลกเลยล่ะ

Taxi คู่อริ ...โดนไปกิโลเมตรละ 100000 vnd

พร้อมเดินทางมุ่งหน้าสู่ Lao Cai

// จบการเดินทางของวันที่ 1 ...โปรติดตามตอนต่อไป ; p

ปล.วันที่ 30 เมษายนเป็นวันครบรอบ 35ปี สงครามเวียดนาม ดังนั้นวันนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนจะเต็มไปด้วยผู้คนและกิจกรรมไปหมด แต่น่าเสียดายตรงที่ไม่ได้อยู่จนถึงเวลาที่จุดพลุ

หลังจากกลับจากเวียดนามมาได้เกือบหนึ่งเดือน ก็หาช่วงเวลาดีๆมานั่งเขียนประสบการณ์จากการไปเที่ยวเวียดนามครั้งที่สองได้เสียที ทั้งที่จริงๆแล้วผมเองก็ยังไม่ได้เขียนเล่าประสบการณ์การเดินทางจากครั้งแรก ผมเลยจะขอรวบยอดในลักษณะคำแนะนำบวกกับรูปภาพและข้อมูลการเดินทางที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่จะแบคแพคกิ้งท่านอื่นๆที่กำลังเตรีียมตัวจะเดินทาง

การเดินทางไปเวียดนามครั้งแรกเมื่อสองปีที่แล้ว ผมเดินทางด้วยสายการบิน Air France (Boeing 747) ด้วยวิธีการจองล่วงหน้าก่อนการเดินทางแค่ 3 วันในราคาประมาณ 6000 บาท สำหรับไปกลับต่อคน ด้วยเหตุผลที่ว่า ณ เวลาที่อยากไปตอนนั้นไม่มีสายการบินไหนที่จะถูกไปกว่านี้แล้ว ส่วนการเดินทางครั้งที่สองเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา ผมเดินทางด้วย Air Asia (Boeing 737) ที่จองล่วงหน้ากันครึ่งปีด้วยโปรโมชั่นที่นั่งศูนย์บาท แต่ผมจองช้าไปหนึ่งวันเลยได้ราคาที่ 2900 บาท สำหรับไปกลับต่อคน

ด้วยราคาที่ต่างกันครึ่งต่อครึ่ง ดังนั้นคุณภาพกับความพึ่งพอใจจึงต้องต่างกัน แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นเพราะสุดท้ายต่างก็ไปถึงเป้าหมายพร้อมกันอย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก

การแลกเงิน
สิ่งแรกที่จะชี้ให้เห็นชัดๆ คือเรื่องการแลกเงิน จากที่ผมได้หาข้อมูลและอ่านบทความตามเว็บไซน์ต่างๆได้แบ่งออกเป็นสองข้อใหญ่ๆคือ
1. ให้แลกเป็นเงิน usd ก่อนแล้วค่อยไปแลก vnd ที่สนามบิน
2. เอาเงินไทยไปแลกที่สนามบินนอยไบเลย

ผมจะขอสรุปว่าการนำ usd ไปแลก vnd ที่เวียดนามจะได้เรทที่ดีกว่าเพราะว่า ที่นั่นโดยส่วนใหญ่ไม่รับเงินไทย และส่วนน้อย(มาก)ยอมรับแลกเงินไทย ซึ่งเท่าที่เจอมามีแค่บริษัทเดียวในสนามบินนอยไบที่รับเงินไทยด้วยเรทที่ 1 : 500 ( บาท : ดอง )* แต่ถ้าเอา usd จากไทยไปแลกจะได้ที่ประมาณ 1 : 600 ( บาท : ดอง )*

*อัตราการแลกเงิน ณ วันที่ 30 เมษายน ปี 2553

เรื่องการเดินทางในเวียดนาม
มีหลากหลายวิธี แต่ผมไม่ปฏิเสธเลยว่าการเดินทางด้วย Taxi ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ถือว่าเป็นวิธีที่สะดวกสบายที่สุด แต่ถ้าจะเดินทางด้วยรถเมล์ควรจะศึกษาเส้นทางให้ดีก่อนหรืออาจจะซื้อแผนที่จากในสนามบินเลยก็ได้

ดังนั้นผมจะสรุปการเดินทางด้วยวิธีต่างๆ จากประสบการณ์เป็นข้อๆเพื่อเป็นการระวัง

การเดินทางด้วย Taxi
1. Taxi ที่เวียดนามจะไม่เหมือนกับบ้านเราตรงที่จะเริ่มคิดค่าบริการต่อกิโลเมตรตามขนาดของรถที่ให้บริการ ยิ่งราคาถูก ตัวรถก็จะยิ่งเล็กและเก่าตามสภาพ โดยปกติราคาที่ให้บริการ จะเริ่มตั้งแต่ 7500 9000 9300 10000 12000 vnd เป็นต้นไปตามขนาดรถ คูณกับระยะทางที่เป็นหน่วยกิโลเมตร และจุดข้อสังเกตอย่างหนึ่งคือ กรณีที่เราขึ้นรถขนาดเล็กที่มีราคาที่ถูกที่สุดอยู่ 7500 vnd แต่ถ้าเราสังเกตให้ดี ตรงที่มิเตอร์แล้วตัวเลขที่ว่านั้นจะกลายเป็น 7.5 vnd แทน
2. การต่อรองเป็นหนทางที่ดี แต่จะใช้ได้น้อยมาก เพราะที่นั่นเค้ามีกฏหมายเกี่ยวกับการเปิดมิเตอร์ แต่จากประสบการณ์ไม่เคยเหมาได้เลยสักครั้งยกเว้นคิว Taxi ที่สนามบิน (ต้องเดินออกมาหน่อย)
3. คนขับ Taxi ส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ทางที่ดีควรมีรูป หรือแผนที่โชว์ให้เค้าดู
4. ' ระวังโดนพาอ้อม ' เป็นคำเตือนที่สามารถเห็นได้ตามเว็บไซน์ต่างๆ แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ยังไม่เคยโดน ( หรือไม่รู้นะ ; P )
5. ไม่ว่าจะขึ้นคันไหน ก็อย่าหวังว่าจะเปิดแอร์ ยกเว้น...
6. ' ระวัง Taxi VIP ' อันนี้เป็นอันซีนและอันตรายต่อกระเป๋าตังมาก ไม่เคยเจอบทความที่ไหนมาก่อน ( หรือไม่ก็หาไม่เจอ ) โดย Taxi ชนิดนี้จะสามารถเห็นได้ทั่วไปตามสถานที่ยอดฮิตต่างๆ จุดสังเกตคือ รถจะเป็นคันที่ค่อนข้างใหญ่และใหม่ โลโก้จะเป็นลักษณะเป็นเส้นขีดๆในแนวตั้งสามเส้น ส่วนการบริการจะพิเศษกว่า Taxi ยี่ห้ออื่นๆอย่างเห็นได้ชัดคือ มีเบาะพรมนุ่มๆไว้รองนั่ง มีบริการเปิดปิดประตู เปิดเพลงสากล พูดภาษาอังกฤษได้คล่องมาก และที่สำคัญคือ มีแอร์ ส่วนค่าบริการจะเริ่มต้นที่กิโลเมตรละ 100000 vnd หรือกิโลเมตรละ 200 บาท

รูปร่างรถจะประมาณนี้

โลโก้จะประมาณนี้

การเดินทางด้วยรถเมล์
การเดินทางด้วยรถเมล์เป็นการเดินทางที่ประหยัดและอาจจะถูกใจหลายๆคน แต่จากประสบการณ์มีหลายๆอย่างที่อยากจะแนะนำคือ
1. ศึกษาเส้นทางให้ดีก่อน ทางทีดีควรมีแผนที่ที่บอกเส้นทางการเดินรถ
2. พึงระลึกว่าคนส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ดังนั้นควรเอารูปสถานที่หรือปริ้นประโยคภาษาเวียดนามที่ใช้บ่อยๆ เพื่อง่ายต่อการสื่อสาร
3. ระวังกระเป๋ารถมั่วขอเก็บค่าโดยสารเกินอัตรา จากประสบการณ์ ค่าตั๋วปกติอยู่ที่ 5000 vnd สำหรับรถสาย 17 ที่วิ่งจากตัวเมืองฮานอยไปนอยไบ แต่กระเป๋ารถขอเก็บคนละ 2 usd
4. ที่เวียดนามมีระเบียบในการขึ้นและลงรถเมล์มาก โดยเวลาขึ้นจะขึ้นทางประตูที่อยู่ส่วนข้างหน้าของรถ ส่วนเวลาลงจะลงตรงประตูที่อยู่ตรงกลางตัวรถ

รถสามล้อถีบ
ส่วนใหญ่สามารถพบได้ตามตัวเมืองและแหล่งท่องเที่ยว เราสามารถเหมารถเที่ยวรอบย่าน Old Quarter ได้และราคาที่เสนอเรามา ยังสามารถลดได้ถึง 50-80%

มุมมองจากรถสามล้อปั่น (เทหน้า) ลมเย็นสบายๆชิลๆ

การเดินทางด้วยรถไฟ
การเดินทางไปยังเมืองอื่นๆด้วยรถไฟถือเป็นตัวเลือกที่ดี เพราะถ้าเลือกเดินทางในช่วงกลางคืนและไปถึงที่หมายในตอนเช้า ถือว่าเป็นการประหยัดค่าโรงแรมได้ดีทีเดียว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น รถไฟที่เวียดนามได้แบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ๆคือ ตู้ของเอกชนและตู้ของรัฐบาล ซึ่งถ้าเป็นตู้ของเอกชนจะไม่สามารถจองหรือซื้อได้ที่สถานี แต่ต้องจองผ่านเอเจนซี่หรือตัวแทนนายหน้าต่างๆตามโรงแรม ซึ่งราคาควรศึกษามาให้ดีและจะได้เป็นข้อมูลในการต่อรองราคา

ประเภทของขบวนรถไฟมีอยู่สองชนิด คือ ขบวนรถปกติ หรือ LC ( Local Train ) และ ขบวนรถเร็ว หรือ SP ( Speed Train ) ซึ่งทั้งสองชนิดจะมีตู้ของเอกชนและของรัฐบาลรวมอยู่ในขบวนเดียวกัน โดยแต่ละขบวนจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามเวลาที่ออก* เช่น SP3 SP7 LC1 LC3

*ในช่วงที่ไม่ใช่วันหยุดยาวจะมีขบวน SP1,2,3,4,7,8 และ LC1,2,3,4 แต่ถ้าเป็นช่วงวันหยุดยาวหรือเทศกาลอาจจะมีการเพิ่มจำนวนรอบเป็น SP9,10 หรือ LC5,6 ...ถ้าเจอในกรณีแบบนี้ไม่ต้องตกใจ

ืNote : ในกรณีที่จะเดินทางไป Sapa สามารถดูตารางรถไฟและตัวอย่างห้องได้ที่ : Train Schedule (อย่าดูราคาเพราะแพงมาก)

ข้อมูลพื้นฐานที่ควรรู้ตอนซื้อตั๋ว ตู้รถไฟเอกชนหรือกับตัวแทนนายหน้าตามโรงแรม
1. ตกลงเรื่องเวลาให้ดีว่าจะกลับวันไหน ตอนไหน เวลาไหน ห้องแบบไหน ตู้อะไร ขบวนอะไร
2. ตู้นอนมีทั้งแบบ Hard หรือที่นอนชนิดแข็ง และแบบ Soft หรือที่นอนชนิดนุ่ม ส่วนราคาก็จะแตกต่างกันไป
3. มีทั้งห้องแบบ 4 และ 6 ที่นอน ส่วนราคาก็จะแตกต่างกันไป
4. ควรจะถามให้ดีว่าราคานี้รวมอะไรบ้าง มีรถรับส่งหรือเปล่า
5. ถ้าซื้อตั๋ว ตู้ของรัฐจะมีแต่ที่นั่ง Hard หรือที่นั่งแบบไม้ และแบบ soft หรือแบบมีเบาะ
6. ตอนที่ไปถามที่สถานนีมา ตู้ของรัฐ มีตู้นอนด้วยแต่เป็นแบบ Hard ชนิด 6 ที่นอนต่อห้อง
7. ตู้ LC จอดบ่อยมาก โยกเย้กมากกว่าตู้ SP ใครเมารถง่ายควรพกยาแก้เมาไว้ด้วย
8. ถ้าเป็นไปได้ควรเลือกจองห้องที่อยู่ตรงกลางตู้ เพราะตู้จะได้ไม่โยกเย้กมาก

การเดินเท้าในตัวเมือง
เป็นการเดินทางที่แสนจะประหยัด แต่ก็ควรจะระวังเรื่องการข้ามถนน เพราะที่เวียดนามรถวิ่งคนละฝั่งกับประเทศไทย ส่วนเรื่องการข้ามถนน สำหรับคนไทยแล้วเป็นเรื่องที่น่ากลัวและตื่นเต้นมิใช่น้อย ( ผมเองก็เกือบโดนรถชน ) เพราะโดยส่วนมากถนนจะเป็นวันเวย์รถจึงขับด้วยความเร็ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด ถ้าเราเดินข้ามถนนแบบช้าๆเดินไปเรื่อยๆไม่เงอะงะ แล้วรถเค้าจะขับหลบเราเอง

การซื้อทัวร์ไปตามสถานที่ต่างๆด้วยรถตู้
สำหรับผู้ที่มีงบในการเดินทางและอยากสะดวกสบาย การซื้อทัวร์ไปตามเมืองต่างๆเป็นสิ่งที่ดีแต่เราต้องถามให้แน่ใจก่อนว่าราคาที่เราตกลงกันนั้นมีบริการอะไรรวมอยู่ในนั้นบ้าง เช่น อาหาร น้ำ พายเรือ หรือกิจกรรมอื่นๆ และสิ่งที่สำคัญคือควรถามเรื่องวัน เวลา ให้ชัดเจน

เรื่องอื่นๆ จะขอสรุปเป็นข้อๆสั้นๆ
1. ถ้าซื้อทัวร์ไปตามสถานที่ต่างๆ ระหว่างการเดินทาง ไม่ว่าเค้าจะพาเราไปทำอะไรหรือยื่นสิ่งของอะไรให้ควรถามก่อนว่าฟรีหรือเปล่า
2. การใช้ชีวิตในตัวเมืองฮานอยแบบประหยัดคือ ให้ไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อที่มีลักษณะเหมือนร้านสะดวกซื้อที่ติดแอร์ตามบ้านเรา หรือไม่ก็ตามซุปเปอร์ในห้างใหญ่ๆ เพราะที่เหล่านั้นราคาถูกกว่าตามข้างถนนมากถึงเท่าตัว
3. คนส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ดังนั้นเวลาซื้อของควรพกเครื่องคิดเลขกับปริ้นรูปประโยคภาษาเวียดนามที่ใช้บ่อยๆไปด้วย
4. เวลาจะตกลงซื้ออะไรควรคิดเลขตามด้วย (เจอบ่อย)
5. การเปิดห้องพักควรถามให้ชัดเจนว่าราคานี้ได้รวม Tax หรือมีค่าบริการอื่นๆนอกจากนี้หรือไม่
6. เวลาจ่ายค่าห้องหรืออะไรก็ตามควรถามก่อนว่าจะจ่ายด้วยเงินสกุลอะไร และลองเปรียบเทียบส่วนต่างของสกุลเงินว่ามากน้อยแค่ไหน
7. การจองดูละครหรืออะไรก็แล้วแต่ควรจะมาจองแต่เช้า โดยเฉพาะหุ่นกระบอกน้ำในกรณีที่อยากถ่ายรูปใกล้ๆ ได้มุมสวยๆ ถึงแม้ว่า 3 แถวหน้าจะเป็นแถว vip แต่ด้วยการจัดวางและสโลปของแถวทำได้ไม่ค่อยดี ทางที่ดีควรเลือกแถวหน้าสุดนะครับ ; )

...เล่นร่ายมาซะยาวเลย จริงๆแล้วไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ควรจะรอบคอบ+ระวังตัวให้ดี และคิดว่าบทความแนะนำเบื้องต้นนี้น่าจะมีประโยชน์ไม่มากก็น้อยสำหรับผู้ที่จะเดินทางไปเวียดนามในเวลาอันใกล้นี้นะครับ ส่วนตอนต่อไปจะเป็นการเดินทางที่เวียดนาม ฮานอย - ซาปา ในเร็วๆนี้ล่ะครับ (ทริปไปลาวยังดองไว้เกือบจะปีแล้วนะเนี่ยยยยย)

วันที่ 6 ตุลาคม 2552

วันนี้ตื่นแต่เช้าด้วยอาการมึนๆเหมื่อยๆแล้วก็หิว เราเลยตัดสินใจกันว่าจะไปหาอะไรกินตรงแถวๆแยกตลาดมืด เดินไปเดินมาก็เจอแบงห์หมี่ในภาษาเวียดนามแต่คนลาวจะเรียกว่าบาเก้ ส่วนหน้าตาก็ละม้ายคล้ายคลึงกัน ในวันนี้ ...เรื่องราคาทำให้เรารู้ว่าบาเก้ราคานักท่องเที่ยวอยู่ที่ 12,000 -15,000 แต่คราวนี้เราดันมั่วแถแบบมึนๆว่าวันก่อนเคยมาซื้อแค่ 8000 เอง ซึ่งเค้าก็โอเคขายให้แบบงงๆ สักพักเพื่อนร่วมเดินทางก็ตามมา เลยลุยกินกันต่อที่ร้าน โจมา ร้านนี้แต่งร้านได้บรรยากาศดีทีเดียวชอบมาก ของก็อร่อยไม่เลวเลยล่ะ

ป้ายร้าน โจมา

ภาพหน้าร้าน

บรรยากาศที่มองออกไปหน้าร้านดีมากๆ

วิวหลังร้านก็ไม่เลวเลยล่ะ

วิวดีป่ะล่ะ

ชอบมาก อยากนั่งนานๆ

บรรยากาศหลังร้านชั้นสอง

แอบถ่ายพนักงานแต่เบลอซะงั้น

สมาชิกผู้ร่วมชะตากรรม (อีกคนเข้าห้องน้ำ)

น้ำผักโขม

พอกินกันเสร็จก็เดินหารถไปน้ำตกกวางสีที่ห่างจากตัวเมืองไปหลายกิโล (ไปกลับประมาณๆ 50 กิโลเมตร) ส่วนรถรับจ้างก็สามารถหาได้ตรงแยกตลาดมืดเลย มีมากมายหลายคัน แต่ถ้าจะให้ดีให้เข้าไปคุยกับคนขับที่ยืนอยู่คนเดียว เพราะอำนาจการต่อรองจะสูงมาก (ควรหาตอนเช้าๆแล้วค่อยไปหาอะไรกิน) ..หลังจากที่ต่อรองกันอยู่นานก็สรุปว่าต้องจ่ายกันคนละประมาณ 150 บาทสำหรับไปกลับ 7 คน (มีฝรั่งจากออสเตรียอีกสอง)

แวะเติมน้ำมันกันก่อน

ป้ายโฆษณาระหว่างทาง

หลังจากนั่งบนรถอยู่นานก็ถึงแล้ว !! นักท่องเที่ยว 20,000กีบ คนลาว 10,000กีบ

ขอเข้าห้องน้ำก่อน

ประตูทางเข้า

ต้องเดินเข้าไปอีกหน่อยใหญ่ๆ

ป้าย กม. ที่ 0 น้ำตกกวางสี

หลังจากที่เดินอยู่นาน ก็ถึงสักที

ทางเข้า

ถึงแล้ว น้ำสีสวยมาก สีเขียวมรกตสวยสดงดงาม

สีน้ำตกจะสวยกว่านี้อีก 10 เท่า

พอดีเป็นที่ effect ของ films สีมันเลยดูออกเก่าๆซีดๆหน่อย (kodak portra 160nc)

เรามาดูวิดิโอกันดีกว่า

หลังจากที่เดินมาทางขวาของน้ำตก ก็จะเป็นทางปีนเขาที่ชันสุดๆเพื่อไปสู่ยอดน้ำตก

หาวิดิโอช่วงที่กำลังปีนเขาไม่เจอ เอาช่วงถึงแล้วเลยแล้วกัน ระหว่างทางเจอคนลาวไปเรียนอเมริกา พูดได้ 5 ภาษา *-*

จุดชมวิวด้านบน

สูงมาก

ภาพนิ่งๆ ซีดๆ

ถึงทางลงแล้วล่ะ

ครึ่งทางแล้ว / พี่ผญ คนนี้ล่ะที่บอกว่าพูดได้ 5 ภาษา (ไทย,ลาว,อังกฤษ,ฝรั่งเศษ,เยอรมัน)

คราวนี้มาดูภาพนิ่งกันบ้าง มุมจากตรงที่ถ่ายวิดิโอเมื่อกี้มองขึ้นไปข้างบน

สักพักแดดออกเว้ย ขอหล่อหน่อยวะ

ถึงพื้นดินสักที ต่อไปถึงคิวเล่นน้ำแล้วล่ะ

ระหว่างทางเดินไปเล่นน้ำ

นี่ล่ะสีน้ำ (เกือบ) แท้จริง (ออกแนวแสงโอเวอร์ไปหน่อย)

พี่คนนี้หลังๆท่าโปรมาก

เอ๊า !! โดดๆ

ข้างๆมีป้ายเตือนระวังน้ำลึกน่ารักมาก

พอเล่นน้ำกันเสร็จ ข้างๆก็มีหมีแพนด้าให้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก

เดินออกมาข้างนอกก็หาซื้อน้ำกิน / ที่นี่มีสองยี่ห้อที่แข่งๆกันคือ หัวสิงห์ กับ หัวเสือ

ขนมอะไรก็ไม่รู้คล้ายๆกล้วยแขก ส่วนราคาจำไม่ได้แล้วเพราะดอง blog ไว้นานเกิน -"-

มาดูใกล้ๆกัน

ห่อใบตองแล้วหอมๆ

ข้างในมันคือกล้วย

เดินออกมาหน่อยก็เจอร้านขายผ้าไหม เดินไปเดินมาเจอลายหมีแพนด้าด้วย -"-

บรรยากาศรอบๆพร้อมอุบัติเหตุ

รถคันเดิมที่จะกลับพร้อมเบอร์โทร / พี่คนน้ำใจดีคิดราคาพี่น้องไทยลาว

มาดูกันว่าพี่เค้าซิ่งแค่ไหน / ขากลับ (ลงเขา)

หลังจากนั้นอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็กลับถึงตัวเมืองหลวงพระบาง ในช่วงเวลาประมาณ 5 โมงเย็น พวกเราเลยนัดแนะกันว่าจะแยกย้ายกันกลับที่พักกันดีกว่า แล้วสักหนึ่งทุ่มเราออกมาเดินเล่นตลาด + หาร้านอาหารกินแบบสบายๆชิลๆกันดีกว่า พอตกลงได้ตามนั้นเลยแยกย้ายกันกลับที่พัก ระหว่างทางเดินกลับผ่านตลาดเล็กๆใกล้ๆที่พัก (ชื่ออะไรไม่รู้ ลืมแล้ว -"-) เลยแวะเข้าไปเดินดูเล่น

ตลาดชื่ออะไรก็ไม่รู้ ลืมดองไว้นานเกินต้องขออภัยด้วยจริงๆ

หลังจากนั้นก็เดินกลับที่พักแต่เรามีความเห็นกันว่าจะไม่พัก อยากเดินตลาดเล่น เลยรีบกลับไปเปลี่ยนรองเท้าที่ห้องเพราะลุยน้ำตกซะเปียก + เสื้อผ้า

หลังจากที่เปลี่ยนรองเท้าและเสื้อผ้าแล้ว ก็ถึงคิวไก่ย่างไร้หนัง โอ้วจอตมันเหาะได้

ฝั่งตรงข้ามมีซีดีเป็นต่อ บางรักซอยเก้า หม่ำโชว์ ทิงจา ฯลฯ
...สักพักเพื่อนร่วมเดินทางอีกสามคนจากมหิดลก็ตามมาสมทบ

เดินเรียบถนนด้านหลังตลาดมืดไปหาร้านอาหารอร่อยๆริมแม่น้ำกัน

ฟ้าเริ่มมืด บรรยากาศดีๆก็เริ่มมา แต่ไม่ได้ถ่ายวิวหรอกนะเพราะมันมืดมาก
ร้านจัดแบบง่ายๆสบายๆ ส่วนค่าเสียหายหมดไปหลายแสน

ทางเข้าตลาดมืด วันนี้เดินสำรวจราคากันก่อน พรุ่งนี้ค่อยตัดสินใจซื้อก่อนที่จะย้ายไปเมืองอื่น

มืดๆสั่นๆ เบลอๆ

เพื่อนคนนี้จะซื้อของไป ' ต้อนสาว '

บลา บลา เบลอ

ร้านขายเหล้าที่ถูกแสนถูก (ราคาลด 60% จากป้ายในไทย)

หลังจากที่เดินเช็คราคากันจนหมดแรง พวกเราเลยนั่งวางแผนถึงวันพรุ่งนี้กันว่า เราจะตื่นไปตักบาตรกันแต่เช้า หาร้านกาแฟในตำนานที่เค้าร่ำลือกัน และเดินเลยไปหน่อยเพื่อดูวิถีชีวิตชาวบ้านในตลาดเช้า และอีกมากมาย...

ขอจบตอนที่ 2 ไว้เพียงแค่นี้ก่อนแล้วกัน เยอะจัด ไว้เดี๋ยวว่างๆจะมาต่อตอนที่ 3 ...คิดว่าไม่น่าจะดองนานเกินครึ่งปี ฮ่าๆๆๆ ; P

วันที่ 3 ตุลาคม 2552
ตื่นเช้ามาด้วยการเกาะติดข่าวพยากรณ์อากาศที่จะมีพายุ ป๋าหม่า กำลังจะเข้าฟิลิปิน และสภาพอากาศที่ เวียงจัน วังเวียง แล้วก็หลวงพระบางเป็นระยะ หลังจากนั้นก็ตัดสินใจกันว่าจะลองจองตั๋วรถทัวร์ผ่านทาง Thaiticketmajor และตอนเย็นออกไปรับตั๋วที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า
ตอนไปเอาตั๋วมีปัญหามาก ยุ่งยากสุดๆ ตั้งแต่ สั่งซื้อไปแล้ว(จ่ายเงินไปแล้ว) แต่ระบบไม่ขึ้นว่าซื้อ / พิมพ์ตั๋วไม่ได้ / รหัสบัตรไม่ตรง แล้วก็การใช้ visual visa card ของ kasikorn bank ซึ่งตัวเลขของการ์ดเวลาจ่ายไปมันจะไม่ตรงกับบัตร ต้องยืนพูดอยู่ตั้งนานกว่าจะได้

รูปจาก http://www.se-ed.com

ออกเดินทางเพื่อที่จะไปขึ้นรถที่หมอชิตให้ทันก่อน 1ทุ่ม

รถมาตามเวลา แต่ออกช้าเหมือนเดิม

ประมาณหนึ่งทุ่มครึ่งรถก็ออกจากหมอชิต ซึ่งลักษณะรถค่อนข้างผิดหวังมาก เพราะคิดว่ารถพิเศษ 32 ที่นั่งจะเป็นแบะนวด เลยต้องทนนั่งต่อไปอีก 13 ชั่วโมง และระหว่างทางก็จะมีแวะลงไปกินข้ามต้ม บวกกับขนมกล่องให้บนรถ ...ลองไปดูกันดีกว่าครับ

วันที่ 5 ตุลาคม 2552

เช้าแล้ว

เรามาดูขนมกล่องกันดีกว่า หน้าตาก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ

ข้างในมีขนมปังทาเนยเลอเปง ชุดกาแฟสำเร็จรูป แล้วก็ผ้าเย็น

วิวทางขวา

วิวทางซ้าย

หมอกเต็มเลย

ถึงเขียงของแล้วก็นั่งตุ๊กๆไปชายแดนคนละ 50 บาท

เพื่อนร่วมเดินทาง

ถึงชายแดนแล้ว

แค่ข้ามไปก็ฝั่งลาวแล้ว !! แต่ก่อนอื่นต้องยื่น passport ก่อน

ขึ้นเรือข้ามฝากคนละ 30 บาท

ฝั่งไทย

นั่นล่ะประเทศไทย

ใบเข้าประเทศลาว

พอทำเรื่องเข้าประเทศกับแลกเงินเสร็จก็เดินมาตามทางจะเจอวินตุ๊กตุ๊ก ก็เหมาไปท่าเรือเร็วอีกคนละ 50 บาท

ตุ๊กตุ๊กลาว แต่ก็มีอะไรที่เป็นไทยๆอยู่

นี่ล่ะคนขับรถของเรา พี่เค้าบอกว่าท่าเรือเร็วเป็นของอาเค้า ถ้าไปซื้อที่ท่าจะถูกกว่า แต่ถ้าจะซื้อที่ชายแดนจะเสียค่านายหน้า 200-300 บาท

ระหว่างทางรับพระไปส่งอีกวัดนึงด้วย ของเยอะเลย

หลังจากนั่งรถมาประมาณ 20 นาทีก็ถึงแท่าเรือเร็วที่ติดกับแม่น้ำโขง ซึ่งจะว่าไปแล้วก็ยังมีสัญญาณโทรศัพท์ของไทยอยู่

นี่ล่ะเรือเร็วเข้าหลวงประบางที่เค้าว่าอันตรายกันนัก แต่เราก็จะไปเพื่อความเมามัน
เรือเร็วใช้เวลานั่ง 6 ชั่วโมง ราคาก็ 1300บาทต่อคน ส่วนเรือช้าใช้เวลา 2 วัน 1คืน ราคา 800บาทต่อคน

ตอนแรกคิดว่ามุข แต่นี่คือความจริง พี่เค้าให้ใส่กันลมกระแทกหน้า

หลังจากใส่หมวกกันน็อคกับเสื้อชูชีพแล้ว อย่างกับจะไปรบที่ไหนสักที่แน่ะ

เหลือเชื่อ !! เรือวิ่งเร็วมากยังหลับได้ !!

มาดูความเร็วกันดีกว่า

ระหว่างทางก็แวะเติมแก๊สทุกๆ 40 นาที

เติมกันแบบนี้ล่ะ

เพื่อนร่วมเดินทางไปกับเราตลอดทั้งทริปชื่อแก้วเรียนอยู่มหิดลปี 3 ถ่ายรูปกับถังแก๊สที่เตรียมไว้เผื่อหมดระหว่างทาง

กึกๆๆๆๆๆๆๆๆ

น้ำเชี่ยวขั้นเทพ

แวะเติมอีกแล้ว

เพื่อนร่วมเดินทาง

มาเติมด้วยเหมือนกัน

ผ่านไป 3 ชั่่วโมงก็แวะพักที่ปากเบงกินข้าวเที่ยงตอนประมาณบ่ายสอง (ไม่ได้ถ่ายภาพร้านมาเหะ ลักษณะร้านจะเป็นแพอยู่ริมน้ำ)

รายการอาหารมื้อนี้

เพื่อนร่วมเดินทางชื่อเหลิม (เด็กมหิดล) ขอเนื้อควายทอด !!

พอกินข้าวกันเสร็จก็เริ่มเดินทางกันต่อ เอ๊า ยังสู้อยู่(ตูดเริ่มระบมแล้ว)
คราวนี้เปลี่ยนเรือลำใหม่ ซิ่งกว่าเดิมเพราะใช้น้ำมัน

หนทางยังอีกยาวไกล งานนี้ลืมซันบล๊อค ตัวเกลียมกันทั่วหน้า

เติมน้ำมันอีกแล้ว

พระอาทิตย์เริ่มลาจาก

หลังจากนั่งตัวเกลียมกันอยู่นาน ก็ถึงที่หมายเสียที
(ท่าเรือเร็วอยู่ห่างจากตัวเมือง 10 กว่ากิโลเมตร)

พอเดินขึ้นมาก็เจอวินตุ๊กๆทันที เลยตกลงกันว่าจะเหมาเข้าหลวงพระบางกัน ราคาตกคนละ 140 บาท (มี 7 คน)

ป้ายทะเบียนรถ

เจ็บใจมากหลังจากนั่งรถตุ๊กๆออกมาได้สักพักก็เจอรถเมลล์เข้าหลวงพระบางจอดรออยู่ -"-

แวะเติมน้ำมัน

บิวบอร์ดป้ายแรกที่เจอ " ประกันชีวิต "

ถึงแล้วที่พักของเรา อยู่ตรงสี่แยกคอกวัว ชื่อน้ำเหนือ รีสอดแอนสปา
พักกัน 3 คืน ตกคืนละ 1300 บาท

เดินเข้าไปอีกหน่อยล่ะ

ที่พักเราอยู่ชั้นสองนะ

ห้องนอน

มองออกไปข้างนอก

พอเก็บของเสร็จก็รีบออกมาเดินเล่นกันเลย

คนน้อย รถก็น้อย แต่วิ่งเลนส์ขวากัน

ป้ายคนข้ามถนนแนวมาก ถ้าสังเกตดีๆนะภาพจะเป็นผู้หญิงใส่ผ้าถุงเดินข้ามถนน

ร้านขายฟิล์ม

ขอสักหน่อยแล้วกันนะ

บังเอิญมากเมื่อวานเป็นวันออกพรรษา วันนี้ที่ลาวเค้าจะลอยกระทงกัน !!

หาตั้งนาน !! นี่ล่ะถังขยะของที่นี่

ระหว่างเดินไปตลาดมืดเจอคนไทยที่มาอยู่หลวงพระบางเกือบๆสามเดือนบอกว่า ป้อมตำรวจตรงนี้เชี่ยวมากระวังให้ดีๆ

แม่ค้าขายสมูธตี้ร้านนี้อร่อยมาก อยู่ตรงแยกตลาดมืดพอดี

แปปๆก็มืดซะแล้ว เร็วมาก ...นี่ชายสี่ลาวล่ะ

ตลาดที่อยู่ใกล้ๆกัน

ข้าวจี่ลาวอร่อยดีนะ : P

ไก่ย่างก็อร่อย มีแต่เนื้อๆ

เข้าใจว่าเป็นล๊อตเตอรี่นะ เห็นขายกันเป็นตับเลย

คนเยอะแยะมากมาย

ตุ๊กๆยามค่ำคืน

เนี่ยล่ะกับข้าวบุฟเฟ่ คุ้มสุดๆแค่ 5000 กีปเอง

วันนี้ไม่มีตลาดมืดพระเค้าเห่เรือกระทงกัน (ดันไม่มีฟิล์ม iso สูงๆเลยอดถ่ายเลย)

ตามวัดจะมีจัดไฟกัน สวยงามมาก

มือสั่นๆ - -"

หลังจากนั้นก็เดินไปดูเค้าลอยกระทงกันที่แม่น้ำ แต่ก็ไม่ค่อยได้ถ่ายแล้วล่ะครับ มันมืดมากๆ ระหว่างทางก็มีเด็กเล่นพรุกัน ซึ่งจะว่าไปแล้วที่นี่เล่นกันเถื่อนมากจริงๆ แบบว่าจุดแล้วก็โยนใส่กันเลย บางทีก็เล่นโยนกระจับใส่นักท่องเที่ยว โหสุดๆล่ะ หูอื้อเลย พอหลังจากนั้นสักสามทุ่มได้ก็ต้องแยกเป็นสองกลุ่มเพราะตัวผมเองดันปวดท้องอึต้องกลับที่พักโดยด่วน ส่วนเพื่อนที่เจอกันระหว่างเดินทาง (หมอมหิดล 3คน) จะไปผับที่อยู่นอกตัวเมืองไปอีก 5 กิโลเมตร เลยนัดแนะกันว่าพรุ่งนี้จะไปน้ำตกที่อยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 25 กม.กันแต่เช้า

ปล. ขอจบตอนแรกไว้เพียงแค่นี้ก่อน แล้วผมจะกลับมาอัพตอนที่สองใหม่แล้วกัน

เดี๋ยวนี้เกมดีๆ ภาพไม่จำเป็นต้องสวยมากบวกกับไอเดียดีๆก็หาอะไรกินแบบง่ายๆกันได้แล้วล่ะ
อย่างเกมตัวนี้ ชื่อเกม " Minna no Sukkiri " เป็นเกมที่รวมมินิเกมหลายๆเกม อย่างเช่น ทำความสะอาดห้อง ตีเบสบอล จัดชั้นหนังสือ หรือปาเค้ก ซึ่งพอเวลาเล่นไปแล้วแทบจะวางมือไม่ลงเลยล่ะ (เวลาเล่นแล้วจะเหมือนกับพนักงานบริษัทที่อยู่ในตัวโฆษณา)

เกมนี้สนนราคาอยู่ที่ 2980เยน หรือประมาณ 1000บาท แล้วนี่ก็เป็นตัวอย่างมินิเกมบางเกมครับ