ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่เราเดินทางไปไหนต่อไหนด้วยตัวคนเดียว แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เดินทางคนเดียวอีกตามเคย (อีกแล้ว)

และแล้วปีใหม่ปีนี้ ที่เราพยายามบอกคนอื่นว่าจะไม่ไปไหน จะนอนอยู่บ้านอย่างเดียว ก็มีอันเป็นหมันด้วยความแอบน้อยเนื้อต่ำใจอะไรบางอย่าง เลยแอบหนีเดินทางเพียงลำพัง ...ฟังแล้วดูเหงาๆชอบกลนะ ฮ่าๆๆ

การเดินทางครั้งนี้ถือว่าเป็นการพักผ่อนก็ว่าได้ ก็เราไปคนเดียวนี่นา ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องแคร์ใคร อยากไปไหนก็ไป อยากอยู่ตรงไหนนานๆก็ทำได้

จันทบุรีเป็นเมืองๆหนึ่งที่ผมอยากไปมากนานแล้ว ส่วนสาเหตุที่อยากไป อาจเป็นเพราะรูปถ่ายของช่างภาพคนนึงใน flickr ที่ถ่ายไว้เมื่อปีที่แล้ว เลยอิจฉาอยากไปบ้าง (เด็กขี้อิจฉานี่นา) การเดินทางเริ่มต้นด้วยรถตู้จากอนุเสาวรีย์ชัยสมรภูมิตรงข้างๆห้างเซนจูรี่ด้วยราคา 200 บาทต่อคน การเดินทางใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงไม่ต่างกับการนั่งรถไปมหาลัยที่เพชรบุรี

ทันใดที่ล้อรถตู้เริ่มหมุนผมก็เริ่มกินยาแก้เมารถทันที เพราะด้วยสาเหตุที่ว่าเมื่อคืนนอนน้อยและมีปาตี้ปีใหม่กับพี่ๆในวงดนตรีด้วยกัน และหนึ่งในนั้นมีคนนึงไปเรียนบาร์เทนเดอร์มา และกำลังจะไปทำงานในโรงแรมมีชื่อที่ภูเก็ตเร็วๆนี้ ด้วยเหตุนี้เลยทำให้คืนก่อนวันเดินทางจึงไม่ต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านี้

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังลงจากรถตู้ด้วยความมึนงง และสงสัยว่าเรายืนอยู่ตรงไหนบนโลกนี้ ในตอนนั้นเองมีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นแลนมาร์คชัดๆอยู่ตรงหน้านั้นก็คือ ห้างโรบินสันจันทบุรี แต่จะว่าไปแล้วอย่าหาวว่าไม่ทำการบ้านมา ผมน่ะทำมาเป็นอย่างดีแต่พอมาถึงที่กลับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ถ้าจะว่ากันตามตรง จริงๆแล้วเราจำตำแหน่งผิดกันนิดหน่อย แต่มันก็ไม่นิดหน่อย เพราะพึ่งมารู้ทีหลังว่ามันอยู่คนละฝากเมืองกันเลย สุดท้ายก็แก้ปัญหาด้วยการนั่งมอ'ไซรับจ้างไปยังที่พักด้วยราคา 40 บาท ทั้งๆที่ตอนแรกกะว่าจะเดินไปที่พักแบบชิลๆ

พี่วินมอ'ไซ อัธญาสัยดีมาก แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวเป็นอย่างดีทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรเลย และโฆษณาเป็นการปิดท้ายว่า ถ้าอยากไปไหนให้โทรหาเค้า เดี๋ยวจัดให้ ...จะว่าไปแล้วเค้าคงดูออกว่าเป็นนักท่องเที่ยว จริงๆก็น่าจะดูออกล่ะ

เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ แต่ระยะทางก็สมราคากับ 40 บาทจริงๆ เพราะมันไกลกว่าที่คิดไว้มาก แถมจำเส้นทางไม่ได้อีกเพราะพี่แกเล่นซอกแซกซอยเล็กซอยน้อยจนมึนไปหมด ทำให้แผนในการเดินไปขึ้นรถตู้ในวันกลับเป็นอันล้มเหลว หลังจากที่จ่ายเงินและหันหลังเดินเข้าโรงแรม เราก็พบว่าที่พักที่นี่ช่างดูดีกว่าที่คิดไว้ แถมใกล้กับทุกๆที่ ที่เราอยากไปด้วยการเดินเพียงไม่กี่นาที ทำให้รู้สึกว่าการจ่ายเงินค่าที่พัก 800บาท ต่อคืนถือว่าค่อนค้างคุ้มมาก แนะนำเลยครับที่นี่ โรงแรมเกษมศานต์ เบอร์โทร 039311100 // ห้องมีระเบียงอยู่ที่ 880 บาท ถ้าเอาอาหารเช้าสำหรับสองคน + 200 บาท (ตอนโทรไปคุยเรื่องรายละเอียดลืมถามราคาสำหรับคนเดียว แต่คิดเอาเองว่าน่าจะ 100 บาท)

หลังจากที่พักผ่อนหลบแดนตอนกลางวันที่แสนร้อนอยู่ในห้อง ก็เริ่มออกเดินสำรวจในตอนบ่ายๆทันที ช่วงนี้คิดว่าน่าจะเป็นโชคดีของผมก็ว่าได้ เพราะมาในช่วงปีใหม่พอดี เลยดูไม่ค่อยวุ่นวายสักเท่าไหร่ เงียบได้ดั่งใจ แถมมีงานกาชาดประจำปีในตอนเย็นที่จัดอยู่ใกล้ๆโรงแรมอีกด้วย

โบสถ์คริสพระนางมารีอา ที่เป็นไฮไลท์ของทริปนี้

ภายในโบสถ์เงียบสงบมากหรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมมาช่วงปีใหม่

ผมนั่งชมความสวยงามอยู่ข้างในโบสถ์ค่อนข้างนานเลยทีเดียว

สถานที่นี้ล่ะที่ทำให้ผมอยากไปถ่ายบ้าง

อาจจะเงียบเหงาจริงๆ

ตกเย็นกินข้าวในตลาดโต้รุ่งและเดินดูงานกาชาดประจำปีที่สนามกีฬา

มีเกมจับปลาที่ต้องใช้ที่ช้อนกระดาษตัก เหมือนกับงานวัดในหนังญี่ปุ่นด้วย

ปล.1การมาครั้งนี้ จะว่าไปแล้วก็เป็นไปอย่างที่คิดไว้ คือในตัวเมืองก็ไม่ได้มีอะไรมาก เหมาะกับการมาเช้าเย็นกลับซะมากกว่า แต่ถ้าจะมาพักผ่อน เดินอยู่ในเมืองเก่าแบบเงียบๆก็ถือว่าโอเคเลยครับ
ปล.2 ผมได้ทำแผนที่คร่าวๆไว้เผื่อจะมีประโยชน์ไม่มากก็น้อยสำหรับผู้ที่จะมีแผนเดินทางไปยังตัวเมืองจันทบุรีไม่มากก็น้อย
ปล.3 สำหรับคนที่อยากจะนั่งมอ'ไซ รับจ้างไปที่คิวรถตู้หลังห้างโรบินสันในราคาถูก อาจจะต้องลองเดินไปหาในตลาดโต้รุ่งดูครับ ตอนนั้นผมขึ้น 20บาท

ไม่ค่อยจะได้มีโอกาสเห็นกันบ่อยนัก ถ้าอายุเกินร้อยปีก็อาจจะได้เห็นเป็นครั้งที่สอง แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่กรุงเทพจะมีกิจกรรมดีๆให้ชมกัน

ในปีนี้ทีม Formula one ของ Red bull ได้แชมป์โลก เลยนำนักแข่งและรถมาออกวิ่งโชว์ตัวบนถนนราชดำเนินแบบตัวเป็นๆ เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองในหลวงครองราช 60 ปี ซึ่งจะว่ากันไปแล้ว โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆนักที่จะได้เห็นรถ F1 วิ่งบนถนนกรุงเทพ

รู้สึกได้ว่าช่วงนี้ชีวิตไม่ค่อยได้มีการวางแผนสักเท่าไหร่ แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่มีอยู่วันนึง รุ่นน้องที่เคยฝึกงานที่บริษัททักใน IM มาว่า "พี่... ไปทีลอซูไหม มีที่ว่างอยู่ที่เดียว"

วันพฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน 2553
ทริปทัวร์ใจง่ายอย่างเรานัดรวมตัวที่ตึกอื้อจื่อเหลียงแถวๆถนนสีลมราวๆสองทุ่มเศษๆ และเริ่มเดินทางสู่จังหวัดตากตอนสามทุ่ม ด้วยรถตู้ขนาดใหญ่ที่เค้าเรียกกันว่ารถตู้วีไอพี ด้วยค่าราคาเหมา 9คน คนละ 3200 บาท (แถม 1 คน)

วันที่ 19-21 พฤศจิกายน 2553

Burma camp

เวลาเกือบๆเที่ยงก็เดินทางมาถึงที่พัก เรามีเวลาเตรียมตัวกันไม่มากหลังจากทานข้าวเที่ยงแบบง่ายๆที่เค้าจัดให้ ก่อนล่องแก่งไปทีลอซูด้วยเส้นทางน้ำตกทีลอจ่อ

เส้นทางน้ำตกทีลอจ่อจริงๆแล้วเป็นเส้นทางที่มีความเชี่ยวของน้ำอยู่ที่ระดับ 1-2 ซึ่งไม่มีอันตรายอะไร แต่สำหรับคนที่เอากล้องถ่ายรูปที่ไม่สามารถกันน้ำได้อาจจะต้องระวังกันเป็นพิเศษ เพราะระหว่างสองข้างทาง มีบางช่วงที่ผ่านละอองน้ำและน้ำตกขนาดเล็กเป็นระยะๆ

ระหว่างทางจาก Camp ขึ้นน้ำตกทีลอซูในเช้าวันใหม่

นั่งอยู่บ้านอาจจะได้เห็นแค่ชั้นเดียว แต่ถ้ามาอาจจะได้เห็นมากกว่าหนึ่งชั้น

เกาะกลางน้ำตกทีลอซู ที่น้อยคนนักจะเดินข้ามไป

เช้าวันสุดท้ายที่บนยอดดอยหัวหมด

My Flickr Album : http://www.flickr.com

Bencha Theater

เป็นปีที่ 3 แล้วที่กรุงเทพจะมีงานดีๆที่จะถูกจัดขึ้นก่อนปีใหม่ และเช่นเคย ผมก็ยังมานั่งรอ ก่อนจะถึงเวลาแสดงต่างๆ ...คิดไปคิดมาก็เนิร์ดดีนะ เหมือนได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง

การแสดง เวลาแสดง และตารางเวลา ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือผู้ชมและนักแสดงที่ผลัดเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ ทุกๆ สองถึงสามปีไม่รวมนักแสดงไทย ( คิดเอาเอง )

Solsora

Acrobuffos

My Flickr Album : http://www.flickr.com

โต๊ะจีนลิงจัดขึ้นในวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายนของทุกๆปี และนี่ก็เป็นอีกงานที่ผมอยากไปมานานมากแล้ว เพราะด้วยระยะทางที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก ถ้าเน้นเร็วก็เดินทางด้วยรถตู้จากอนุเสาวรีย์ชัยจะอยู่ที่ประมาณ 2 ชั่วโมงนิดๆ หรือจะเดินทางด้วยรถไฟชั้นสามจากสถานีรถไฟหัวลำโพงก็จะอยู่ที่ประมาณ 3 ชั่วโมง

ภายในงานการให้อาหารลิง จะแบ่งเป็นรอบๆประมาณ 3 ถึง 4 รอบ ซึ่งถ้าอยากจะมาดูลิงขึ้นโต๊ะจีนจริงๆอาจจะต้องตื่นแต่เช้า มาดูรอบแรกประมาณ 9 โมง เพราะถ้ามาสายหน่อยลิงอาจจะเริ่มอิ่มกัน ดูไม่ค่อยคึกคัก

อีกอย่างถ้าไปงานโต๊ะจีนลิง บางทีถ้ามีเวลาเหลือในช่วงตอนเย็นอาจจะได้เที่ยวงานฤดูหนาว โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย ที่ใกล้ๆกับพระปรางค์สามยอดเป็นการปิดท้ายทริป ; )

ถ้าเลือกเดินทางด้วยรถไฟ จะมีของอร่อยๆให้กินระหว่างทางมากมาย

ลิงที่ลพบุรีค่อนข้างน่ารัก ขี้เล่น ไม่เหมือนที่อื่น

งานฤดูหนาว โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย

My flickr Album : http://www.flickr.com

ข้อมูลเพิ่มเติม
รถตู้อยู่ตรงอนุเสาวรีย์ชัยกับอยู่ใกล้ๆสถานีรถไฟลพบุรี รถออกตั้งแต่ตี 3 จนถึง 2 ทุ่ม // tell.0813812031, 036422552
รถไฟชั้น 3 มีรอบ 9.30 (จากหัวลำโพง) 17.30 (จากลพบุรี) // รอบต้องเช็คอีกทีกับสถานีรถไฟ

รุ่นพี่ : " เฮ้ยกูขนหนังสือถ่ายภาพจากที่บ้านมาให้แล้ว สูงเป็นตึกเลย จะขายก็เสียดาย มึงมาเลือกๆเอาไปแล้วกัน "
ผม : " ครับๆ ได้ครับพี่ งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปเอาหนังสือแล้วกันนะพี่ พี่สะดวกช่วงไหนล่ะ เดี๋ยวผมจะได้เข้าไปที่ออฟฟิต "
รุ่นพี่ : " เดี๋ยวพี่ว่าจะไปซื้อของที่ห้างแปปนึงว่ะ ออฟฟิตคงไม่มีใครอยู่ ถ้าจะมาเลยก็มาเจอที่ห้างแล้วกัน "
ผม : " โอเคพี่ งั้นเดี๋ยวผมไปเลยแล้วกัน "

ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดจะเป็นช่วงบ่ายสาม ขณะที่แดดยังร้อนๆก็รีบออกจากบ้านทันทีเพื่อไปขนหนังสือขนาดหลายกิโลกรัมก่อนที่จะมืด เราเจอกันที่ห้างตามที่นัดแนะไว้ ระหว่างที่ซื้อของก็เกิดบทสนทนาสั้นๆได้ใจความว่า

รุ่นพี่ : " เออเนี่ย เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะไปวัดที่ลำพูน ...ไปป่าว "
ผม : " ไปทำอะไรพี่ ? "
รุ่นพี่ : " ไปสร้างวัด "
ผม : ไม่รู้ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่ แต่ก็ตอบกลับไปว่า " ไปดิพี่ "
รุ่นพี่ : ทำท่าเหมือนจะอึ้งไปนิดนึง อาจจะงงว่าไอ้นี่คิดแล้วเหรอวะ แล้วก็พูดต่อว่า " เออดีๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกัน "

หลังจากขนหนังสือกองขนาดใหญ่กลับถึงบ้าน ก็บอกกับทุกคนที่บ้านว่า

ผม : " พรุ่งนี้จะไปลำพูนนะ ไปกับรุ่นพี่สักสามสี่วัน "
แม่ : แม่ถึงกับงงว่าทำไมอยู่ๆก็ถึงไปแบบปุ๊บปับ แล้วถามต่อว่า " ไปทำอะไร... ฯลฯ "
ผม : " รุ่นพี่เค้าไปสร้างวัด เลยขอไปด้วย อยู่บ้านเฉยๆไม่มีอะไรทำ "
ทุกคน : ....

วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552
เดินทางถึงวัดป่าที่ลำพูนประมาณเที่ยงคืน และเข้านอนที่ศาลาวัด

วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2552

เช้าวันใหม่ที่ตื่นมาพร้อมกับสภาพอากาศที่ไม่คุ้นเคยถึงแม้ว่าจะเป็นหน้าร้อนก็ตาม แต่ที่นี่ยังเย็นและหนาวกว่ากรุงเทพมาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวผมล้วนเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่ และยังดำเนินไปตามปกติ มีแต่ผมคนเดียวที่คิดว่าไม่ปกติ เพราะวันนี้เป็นวันที่ตื่นเช้ามาก มากกว่าที่เคยๆทำมา หลังจากที่ผมลุกมานั่งได้สักพักก่อนที่จะทำใจเดินฝ่าอากาศที่เย็นเกือบ 20 อาศาเพื่อที่จะไปทำวัดเช้ากับรุ่นพี่ที่มาด้วยกัน

พอเริ่มมีแสงสว่างจากท้องฟ้าสีน้ำเงินครามในตอนเช้า ก็เป็นสัญญาณบอกให้เรารู้ว่านี่คงจะเป็นเวลาใกล้จะหกโมงแล้ว และสิ่งต่อไปที่เราจะต้องทำก็คือเป็นเด็กวัดเดินเท้าเปล่าตามพระบิณฑบาตร และอื่นๆ ตามที่เด็กวัดสมควรจะทำไปอีกสองถึงสามวัน

วันนี้ก็ยังเป็นวันธรรมดาๆหนึ่งวัน แต่ก็แอบดีใจที่ยังมีคนหนึ่งคน โทรมาบอกให้มีความสุขพร้อมกับพูดขึ้นว่า " มึงไปทำบ้าอะไรที่นั่นวะ " และอีกหนึ่ง sms กับข้อความดีๆที่เก็บเอาไว้เหมือนทุกๆปีที่เคยทำ

วันที่ 7-8 กุมภาพันธ์ 2552
กิจกรรมทุกๆอย่างก็ยังเหมือนกับวันแรกๆ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือการได้มาอยู่ที่นี่ ทำให้เราคิดอะไรได้หลายๆอย่าง รวมไปถึงสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น ที่น่าจะเรียกว่า " โชคชะตา " และ " ความบังเอิญ " คำนิยามสั้นๆที่อาจจะมีรากฐานมาจากความตั้งใจ และสมมุติขึ้นมาเพื่อที่จะเรียกใช้กับเหตุเการณ์ที่เราไม่คาดคิด

วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2552
เดินทางถึงกรุงเทพตอนตี 5 อย่างปลอดภัย

ปล.บอกตามตรงว่าการเดินทางไกลครั้งนี้ ทำให้ผมเชื่อเรื่อง " โชคชะตา " มากขึ้น

1 พฤษภาคม 2553
รถไฟเทียบชานชาลาของสถานีเลาไกแบบชนิดไม่ทันตั้งตัวตอนเวลาประมาณตีสี่ ขณะที่ก้าวเท้าจากขั้นบันไดลงเหยียบพื้นดินก็สัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นกว่าเมืองฮานอยอย่างน่าเหลือเชื่อด้วยอุณภูมิที่ประมาณ 18-21 องศา (ในไทยประมาณ 36 องศาได้)

นับตั้งแต่ย่างก้าวลงจากรถไฟด้วยความชุลมุนวุ่นวายของนายหน้ารถตู้ที่ตรงดิ่งเข้ามาเสนอราคาต่างๆนานาๆ จนในที่สุดก็มีฮีโล่เดินมาพร้อมส่งเสียงอันแสนไพรเราะมาว่า ไปซาปา 30,000 vnd

เราต้องรอให้คนนั่งเต็มรถอีกประมาณ 1 ชั่วโมง บวกกับเวลาขับรถอีก 50 นาทีโดยประมาณ ด้วยเส้นทางที่แสนจะคดเคี้ยวที่จะเรียกได้ว่าเป็นน้องๆของเส้นทาง " หลวงพระบาง - วังเวียง " เลยก็ว่าได้ ...และด้วยเหตุนี้เอง จึงทำให้คนข้างๆ ชาวเวียดนามที่มาพร้อมกับแฟนสาว เริ่มมีอาการอยากบิ้วให้คนรอบข้างอยากมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมบางอย่างด้วยความสมัครใจก่อนถึงเมืองซาปากลางหุบเขาด้วยความระทึก

รถตู้ได้หยุดจอดหลังจากเหตุการณ์สุดสยองได้ผ่านไป เหลือเพียงแค่ก้าวขาลงจากรถตู้ตอนประมาณ 7 โมงเช้า

สิ่งแรกที่สัมผัสได้คืออากาศที่เย็นพร้อมกับสายหมอกบางๆที่เกือบจะหายไปพร้อมแสงแดด และเกร้อ ชายหนุ่มที่เดินมาพร้อมกับราคาที่พักแบบมิตรภาพว่า " เทศกาลแบบนี้หาห้องพักได้ยาก "

หลังจากที่ต่อรองกันอยู่นานก็ได้ราคาสำหรับห้องพัก 1คืน/1ห้อง/4คน + พัก Home Stay กลางหุบเขาที่ TaVan Village 1คืน ในราคา 135$ และ 100$ สำหรับราคาในการเดินทางด้วยรถ 4 wheel ไปตลาด Buc Ha ที่เราจะต้องกลับไปตั้งต้นที่เลาไกและขับต่อไปอีกเป็นระยะทาง 38 กิโลเมตร รวมแล้วไปกลับเป็นเวลาเกือบ 6 ชั่วโมง

บรรยากาศตอนเช้าหลังห้องพัก

ร้านขายเครื่องเทศ

ร้านขายเนื้อตากแห้ง

" Hey ! My Friend " คือเทคนิคการขายของแบบน่ารักๆที่ได้ผล

สวนสาธารณะใกล้ๆ ที่ในช่วงหน้าหนาวจะเต็มไปด้วยหมอก

ภาพจากมุมสูงแต่ไม่ที่สุด

ลานกิจกรรมที่บังเอิญช่วงที่ไป มีกิจกรรมทั้งวันทั้งคืนเป็นเวลาสองวัน

การละเล่นที่ใครๆก็รู้จัก

ช่วงเวลาเพียงไม่กี่นาที เมืองทั้งเมืองก็ถูกอ้อมล้อมไปด้วยหมอก

2 พฤษภาคม 2553
เช้าวันใหม่ที่แสนหนาวพร้อมกับสายหมอกที่จับตัวเป็นกลุ่มก้อน ด้วยอุณหภูมิที่15 องศาโดยประมาณ

การเดินทางฝ่าสายหมอกที่ความเร็ว 90กิโลเมตรต่อชั่วโมงกับทางคตเคี้ยวแบบไม่มีเส้นแบ่งถนน

เลยออกมานอกเมืองเลาไกเจอเค้าทำสันภูเขาป้องกันดินถล่ม

ถึงตลาด Bac ha ในช่วงเที่ยงๆ

เด็กน้อยน่ารัก แต่เบลอ

ชาวบ้านจะมารวมตัวเล่นดนตรีกัน

ตลาดที่นี่ขายทุกอย่าง

ควายก็ขาย

คนซื้อม้า

คนขายม้า

คนขายหมู

คนขายหมา

งานบวชที่วัดใกล้ๆกับตลาด

เค้าว่ากันว่าตลาดแห่งนี้เป็นศูนย์รวมของชาวเขาเผ่าต่างๆที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ และหลังจากที่สัมผัสถึงวิถีชีวิตของชาวเขาที่หนึ่งอาทิตย์จะมีตลาดนี้สักหนึ่งครั้งแบบฉาบฉวยก่อนที่จะมืด พวกเราก็ต้องกลับไปตั้งต้นกันใหม่ที่ซาปาและเตรียมตัวเดินทางไป TaVan Village เพื่อจะเดินเขาในตอนเช้าของวันถัดไป

// จบการเดินทางของวันที่ 2 ...โปรติดตามตอนต่อไป ; p

ปล.ทริปนี้ไม่ได้เขียนไดอารี่ระหว่างทาง แถมดองซะอืดเลย

การเดินทางครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งก่อนๆที่ผ่านๆมา เริ่มต้นจากประโยคสนทนาผ่านทางโปรแกรมแชทเพียงแค่ไม่กี่ตัวอักษร ก่อนการเดินทางล่วงหน้าเพียงแค่สามเดือนด้วยโปรโมชั่น 0 บาทของแอร์เอียเชียที่นั่งลุ้นจนตัวโก่งด้วยราคาไปกลับย่างกุ้งคนละ 1600 บาทโดยประมาณ

จากประโยคบอกเล่าต่างๆนาๆ ทั้งดีและไม่ดี เริ่มสะสมและวนเวียนไปมาอยู่ในหัว หลังจากที่ตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินได้เพียงไม่กี่วัน ซึ่งเอาจริงๆแล้ว " พม่า " ก็เป็นอีกชื่อสั้นๆที่หลายๆคนอาจจะเกิดความกลัวและเตือนด้วยความหวังดีถึงภัยอันตรายต่างๆนาๆ ซึ่งไม่ต่างจากเราถ้าหากมีคนรู้จักหรือใครสักคนที่กำลังเดินทางไปประเทศแห่งนี้

แต่ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรผมก็ยังเชื่อคำพูดสั้นๆของ Tony wheeler ที่ส่งเสียงผ่านระบบสัญญาณดิจิตอลทางช่อง National Geographic ของ Turevision ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาด้วยความบังเอิญก่อนการเดินทางครั้งนี้จะเกิดขึ้นที่ว่า " เราจะไม่สามารถเขียนเรื่องนั้นได้เลย ถ้าสิ่งนั้นไม่ติดอยู่ที่ปลายจมูก "

(ขอรวบรัดตัดตอนเป็นข้อๆแทนการเขียนแบบบรรยาย)

วันที่ 24 มิถุนายน 2553
เริ่มประชุมผ่านทางอีเมลเกี่ยวกับ สถานที่น่าสนใจ เส้นทางการเดินทางแบบคร่าวๆในรูปแบบต่างๆ

วันที่ 9 สิงหาคม 2553
เริ่มมีการประชุมสรุปแผนการเดินทางผ่าน google doc ก่อนการเดินทางเพียงไม่กี่วัน

วันที่ 12 สิงหาคม 2553 // วันเดินทาง

• ถึงสนามบินสุวรรณภูมิตอน 13.30 น. ทุกคนก็มาถึงตามที่นัดหมายไว้กันตอนเวลา 14.00 น.
• โดนัทชายหนุ่มผู้มาสายเพราะติดคุยงาน มาถึงตอน 15.30 น.
• เครื่องบินเลท 15 นาทีจากเวลาปกติ 16.35 น.
• เดินถึงเกท F1 ตอนเวลา 16.00 น.แต่ขึ้นเครื่องก่อนเวลาปิดเกท 1 นาที
• ทุกอย่างไปได้สวยยกเว้นสภาพอากาศระหว่างทางที่อย่างน้อยๆก็แลดูน่ารักกว่ารถเมลล์เขียวเยอะ
• ด้วยสภาพอากาศที่ไม่ค่อยสู้ดี แต่เราก็มาถึงสนามบินที่ย่างกุ้งก่อนเวลาอันควรถึง 10 นาที
• เวลาที่นี่ช้ากว่าไทย 30 นาที ดังนั้นเราใช้เวลาเดินทางเป็นเวลา 1.30 ชั่วโมงโดยประมาณ
• โชคดีที่เลือกทำ visa ที่สนามบิน เพราะทุกอย่างรวดเร็วเหมือนขึ้นทางด่วนแล้วปล่อยให้คนอื่นที่ทำ visa มาก่อนต้องทำตาระห้อยกับแถวที่ยาวเหยียด
• เอเจนซี่จากโรงแรม Mountain Top ที่อินแขวนเดินมาทักและให้บัตรที่พักตามที่ตกลงกันไว้ทาง Skype ก่อนวันเดินทางหนึ่งวัน พร้อมกับนำเงินสด $121 กลับไป
• พนักงานจาก Beaty Land II พาขึ้น Taxi ที่พาเราส่งตรงถึงโรงแรมด้วยราคา $4 (ถูกเกินคาด) // ปกติอยู่ที่ $6 - $8
• ที่พักราคา $21+$17=$38 สำหรับการจอง triple bed + double bed ล่วงหน้าสองวันพร้อมอาหารเช้า

• เดินออกจากที่พักแบบมั่วๆ กับบรรยกาศที่มืดๆ ชื้นๆ และฝนตกปรอยๆตลอดทาง จนท้ายสุดไปยืนหยุดอยู่ตรงหน้าร้านอาหารอินเดียแห่งนึงที่มีสูตรผัดหมี่พิศดาร ที่ใส่แมลงวันหัวเขียวตัวเป้งหนึ่งตัวกับมัสมั่นขาไก่กระดูกโตและเนื้อวัวนุ่นนิ่มอย่างละหนึ่ง ที่แลดูแล้วเหมือนเค้าจะไม่นิยมทำอาหารด้วยน้ำกระทิกัน
• น้ำอัดลมที่นี่ดูเหมือนจะมีอยู่ยี่ห้อเดียวคือ Star ที่รสชาติอาจจะเหมือนเอา Coke กับ Pepsi เทรวมกันสมดังชื่อ
• พนักงานประมาณ 3-5 คน แย่งดูแลลูกค้าเป็นอย่างดี ซึ่งทั้งร้านมีพวกเรานั่งอยู่โต๊ะเดียว
• จะรู้สึกดีไหมนะ ที่มีคนอ้อมล้อมตลอดเวลากินข้าว
• ค่าเสียหายมื้อแรกที่ย่างกุ้งเป็นเงิน 7200 Kyat
• ระหว่างเดินทางกลับเริ่มรู้สึกถึงระบบการจำกัดสิทธิ์ใช้ไฟ ที่ทำให้บ้านเมืองเริ่มมืด
• สะพานลอยที่นี่อาจจะไม่นิยมใช้เดินข้าม แต่ผู้คนส่วนใหญ่คาดว่าจะนิยมมานั่งเป็นคู่ๆ
• เดินกลับถึงที่พักแบบมืดๆด้วยความตื่นเต้นตอนเวลา 22.00 น.

วันที่ 13 สิงหาคม 2553 // เป้าหมายคือยอดเขา Kyaikhtiyo แห่งรัฐ Mon (ขอปรับเป็นเวลาพม่า)

• ตื่นนอนตอนเวลา 6.00 น. แบบงัวเงียและร้อนเพราะที่นี่ตัดแอร์ตอนเที่ยงคืนจนเหลือแต่พัดลม
• ลงมาข้างล่างตอนเวลา 7.00 น. พร้อมอาการตื่นตะลึงกับอาหารเช้าที่โรงแรมจัดให้ถึงขนาดที่ว่าสามารถกินอิ่มไปได้อีกหลายวัน
• อาหารเช้ามี ข้าวเหนียวผสมเม็ดบัวขนาด 2 คนหนึ่งจานแบบพูนๆ ขนมปังปึกใหญ่ กล้วย น้ำส้ม น้ำชา และไข่ดาว
• สองสาวผู้ร่วมทริปที่กลับมาหลังจากการเดินสำรวจในตอนเช้า ก็ซื้อข้าวเหนียวที่แลดูแล้วน่าจะหนักประมาณครึ่งกิโลกรัมกลับมาด้วย
• สรุปมื้อแรกในวันนี้ถึงขั้นจุก และแอบจิ๊กใส่ถุงออกไปด้วย
• วันนี้เปลี่ยนแผนใหม่หมดทุกอย่าง จากตอนแรกที่จะไป Kyaikhtiyo ด้วยรถไฟ เปลี่ยนเป็นนั่งรถบัสแบบ Express แทน
• 7.30 น.รีบออกเดินทางไปแลกเงิน แต่ก็เช้าเกินไปสำหรับการแลกเงินที่ตึกซากุระ // เค้าบอกว่าเปิด 9.30 น.
• ตักบาตรด้วยถุงข้าวเหนียวและกล้วยสองใบที่แอบจิ๊กมาจากโรงแรม
• พวกเราเดินหาตัวแทนขายตั๋วจากคำบอกเล่าของพนักงานโรงแรมสักพักใหญ่
• ทุกครั้งที่ถามเรามักจะได้คำตอบกลับมาว่า " ฝนตก รถหยุดวิ่ง "
• ระหว่างทางเจอชายแปลกหน้า เสนอแลกเงินในราคางามตรงมุมตึก
• ส่งนัทกับโดนัทไปแลกเงินที่ไหนสักแห่งกับชายแปลกหน้าที่เสนอตัวว่าให้ราคางาม กับระยะทางที่ต้องเดินต่ออีก 2 กิโลเมตรด้วยเรทตลาดมืดที่ $1 = 1000 Kyat
• ท้ายสุดตกลงปลงใจไปตายเอาดาบหน้าที่ บขส. ซึ่งต้องนั่งรถ Taxi ออกจากตัวเมืองเป็นเวลาเกือบ 1 ชั่วโมงด้วยราคา 5000 Kyat
• ในที่สุดโชคก็เข้าข้าง ได้ตั๋วรถบัส Win Express รอบ 11.00 น. ด้วยราคาคนละ 7000 Kyat

• อะไรที่อยู่ตามสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน ราคาสินค้ามักขึ้นตามความต้องการ
• ซาลาเปาลูกใหญ่อันละ 15บาท หรือ 500 Kyat
• ขนมถุงขนาดเล็กที่มีหน้าตาและรสชาติคล้ายคลึงกับกร๊อบกรอบบ้านเรา และคาดว่าคุณตังโออิชิไม่น่าจะมาลงทุนเปิดตลาดที่นี่ก็ยังมีราคาอยู่ที่ 6บาท หรือ 200 Kyat
• รถออกช้ากว่าปกติ 13 นาที ระหว่างทางฝนตกตลอดเวลา
• นั่งไปสักพักแอร์เริ่มไม่มีลม และพนักงานก็พยายามจะบอกด้วยภาษามือว่าจงเปิดหน้าต่างซะ
• ผมเริ่มพยายามเข้าใจว่าทำไมบริษัทรถทัวร์นี้ถึงชื่อ Win Express ...บางทีคำว่า Win อาจจะแผลงมาจากคำว่า Wind ก็เป็นได้
• ไปๆมาๆ ผมเริ่มคิดสรุปเอาเองว่า รถ VIP ที่นี่ดีกว่า ป.3 บ้านเราตรงที่มีทีวีเอลซีดีที่เปิดให้ดูละคร dvd9 ตลอดการเดินทาง
• ถึงแม้ละครจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็ฮาหลอกหลอนตลอดทาง
• Win Express ของเรารับผู้โดยสารเพิ่มตลอดทาง เมื่อที่นั่งเต็มจะมีเก้าอี้เสริมตรงทางเดิน และตรงบริเวณหน้ารถคือตั๋วยืน
• ถึงแม้ว่าเราจะต่างกันด้วยภาษาแต่ชาวบ้านทุกคนมีน้ำใจ ยิ้มแย้ม และเป็นมิตรกว่าที่คิดไว้มาก
• ตลอดการเดินทางผมสังเกตได้อย่างหนึ่งคือ ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่ถือปิ่นโตเป็นแฟชั่น
• และแล้วรถก็ขับผ่านป้ายเมือง Bago ตอนเวลา 12.30 น.
• ตอนเวลา 16.00 น. พวกเราก็ถึงท่ารถ Kyaikhtiyo // พึ่งรู้ว่าสถานีรถไฟอยู่ด้านหลังท่ารถ เจ๋งดี
• นั่งรถสองแถวไป Kimpun Camp ด้วยราคาที่รวมอยู่ในตั๋วรถบัสแล้ว
• ระหว่างทางกล้องคู่ใจได้สิ้นชีพอย่างเงียบๆ ด้วยอาการชัตเตอร์ค้างอย่างสงบ
• เมื่อถึง Kimpun Camp ปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อใกล้มืด ระหว่างทางขึ้นเขาจะไม่มีไฟและอันตราย
• ซวยซ้ำซ้อน เพราะฝนตกพาลไม่มีคนหาร
• ทุกอย่างเร่งรีบและต้องตัดสินใจจนเป็นเหตุทำให้ อาจจะต้องหมัดมือเหมารถหมู หรือจะรอรถเที่ยวสุดท้ายตอนเวลา 18.00 น. แล้วจะต้องเสี่ยงเดินขึ้นเขาแบบมืดๆ ในราคาเต็มหารด้วยจำนวนคน
• โชคดีเจอคนไทยที่เหมารถขึ้นเขาไว้ตอน 16.45 น. ด้วยคำพูดสั้นๆที่ว่า "เราเป็นคนไทยด้วยกันต้องช่วยเหลือกัน" ....ขอกราบขอบพระคุณจากใจจริงๆ
• มีลูกเจ้าของภูเขาติดรถไปด้วยแบบงงๆ
• นั่งรถขนหมู ขึ้นเขา ลงเขา เป็นเวลานานถึง ประมาณ 30 นาที
• ลงเดินขึ้นเขาอีก 1 ชั่วโมง ท่ามกลางสายหมอกและเมฆฝนตลอดทาง
• วันนี้ผิดแผนทุกอย่าง แต่ก็ยังดีที่เดินเท้าจนถึงยอดเขาก่อนมืดแบบวิดหวิว ตอนเวลา 18.15 น.
• Check in, พักผ่อน, กินข้าว และเตรียมพร้อมขึ้น Golden Rock ในวันรุ่งขึ้น

วันที่ 14 สิงหาคม 2553 // Golden Rock -> รถขนหมู -> นั่งรถเมลล์ -> Bago

• สภาพอากาศในเช้าวันนี้ถูกโอบกอดด้วยสายหมอกและละอองฝนตอนเวลา 5.00 น.
• ทุกอย่างสวยงามถึงแม้จะไม่มีแสงแดด
• 8.00 น. เดินกลับที่พักด้วยความอิ่มเอิบ
• 10.00 น. เริ่มต้นเดินเท้าลงเขาด้วยเวลาที่ไม่ต่างจากขึ้นเขาสักเท่าไหร่
• ที่นี่มีกฏว่าชาวพม่านั่งรถขนหมูขึ้นลงเขาได้ แต่ชาวต่างชาติต้องเดินเท่านั้น
• ถึงจุดรับส่งรถขนหมูเข้าเมืองตอนเวลา 11.00 น. ด้วยราคาคนละ 1500 Kyat (Kimpun Camp) + 500 Kyat (ป้ายรถเมลล์หรือท่ารถในเมือง)
• หลังจากลงรถขนหมู เหตุการณ์เริ่มชุลมุลเมื่อรถเมลล์เจ้าถิ่นแย่งลูกค้ากันด้วยราคาตั๋วเข้าเมือง Bago = 5000 Kyat
• เกิดปากเสียงกันขึ้นนิดหน่อยระหว่างเพื่อนร่วมทริปกับพนักงานรถเมลล์เกี่ยวกับราคาที่แพงเกินควร
• ท้ายสุดตกลงปลงใจด้วยราคาคนละ 3000 Kyat สำหรับรถเมลล์เปิดหน้าต่างติดพัดลมพร้อมที่นั่ง ที่มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว และเค้าจำใจต้องลุกให้ด้วยราคาตั๋วลมที่แพงกว่าตนแค่ 500 Kyat
• นั่งไปสักพักเริ่มรู้ว่า รถเมลล์ระหว่างเมืองนั่งสบายกว่ารถบัส Express อยู่หลายขุม
• รถวิ่งผ่านจุดตรวจคนเข้าเมือง และมีสิ่งเดียวที่เรารู้คือภาษามือ
• เกือบทุกคนลงจากรถเมลล์ และพนักงานตรวจคนเข้าเมืองก็เดินขึ้นรถ
• คำพูดสั้นๆที่ได้ยินหลังจากที่ตรวจสอบเอกสารการเดินทางเสร็จก็คือคำว่า " สวัสดีครับ... มาเที่ยวเหรอครับ "
• การถ่ายรูปพนักงานรัฐคือสิ่งที่ต้องห้าม แต่เราก็ทำ
• ผ่านด่านตรวจอย่างปลอดภัยแบบเหว๋อๆ
• หลังจากนั้นรถเมลล์ก็เริ่มโยกเยกไปมาตามจังหวะพื้นผิวของถนนประกอบกับเสียเพลงเอมวีที่เปิดจากแผ่น dvd9
• เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ต้องลงรถแบบจำใจตอนเวลา 14.30 น.
• ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีที่เท้าเหยียบลงพื้น พวกเราก็โดนรายล้อมไปด้วยพี่ๆวินสามล้อเทข้างที่เสนอราคามิตรภาพ คนละ 1000 Kyat
• ไม่ว่ารถเครื่องหรือเทข้างราคาก็เท่ากัน ....แต่ไม่ล่ะ เราจะเดิน
• สักพักมีเสียงสวรรณ์ลอยมาว่า จัดไปคนละ 500 Kyat มุ่งหน้าสู่ Mya Nada Hotel

• Bago เป็นเมืองเล็กๆอย่างที่คาดคิดเอาไว้ ไม่วุ่นวาย เรียบง่าย สงบ เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงศัทธา
• เมื่อส่งถึงที่หมายก็ถึงเวลาที่ต้องจ่ายเงิน ณ เวลานั้นทำให้เรารู้ว่า 500 Kyat เป็นเงินที่มากมายขนาดนี้เลยหรือ...
• เดินขึ้นไปชั้นสองของโรงแรมเพื่อเปิดห้อง 3 ห้องในราคาที่ถูกว่า 2 ห้อง พร้อมไม่เอาอาหารเช้าในราคา $27
• อาน้อย บุคคลผู้ลือชื่อในวงการอินเตอร์เน็ต เดินเข้ามาเสนอแพคเกจเที่ยวทั่วเมืองแบบมีทริค
• ด้วยเสียงส่วนใหญ่เลยตกลงไปกับอาน้อย หม่องผู้ไม่ชอบรัฐเข้าเส้นด้วยราคาคนละ $7
• อาน้อยพาไปทานข้าวพื้นเมืองที่แลดูเหมือนจะสนิทชิดเชื้อกันมานาน
• อาหารอร่อยมาก โดยเฉพาะเนื้อแพะ
• อ้อ... ที่พม่าเค้าไม่ขายข้าวเปล่านะ เค้าแถมถ้าสั่งกับข้าวมากิน
• อาน้อยเล่าเรื่องต่างๆนาๆ พร้อมทั้งบอกว่าอีกไม่เกิน 5 วันเมืองนี้น้ำท้วม
• เค้าเล่าต่อว่า เมื่อไม่กี่ปีนี้พายุเข้า สะพานขาด คนตายเยอะแยะ แต่รัฐไม่ช่วยอะไรเลย
• เราคุยเรื่องต่างๆนาๆตลอดทาง จนทำให้เรารู้ว่าอาน้อยก็ไม่ใช่คนเลวอะไร
• การเดินทางครั้งนี้สอนให้เรารู้ว่า อย่าพึ่งสรุปตัดสินคนอื่นด้วยคำพูดปากต่อปาก แป้นพิมพ์ต่อแป้นพิมพ์
• ตลอดการเดินทาง อาน้อยทำให้เรารู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับคนพม่า เสมือนอยู่มาแล้วหลายสิบเดือน
• ที่นี่เราสามารถสังเกตฐานะได้จากการมีไฟฟ้าใช้ ยิ่งถ้ามีเครื่องปั่นไฟคือโคตรรวย
• พยายามสรุปและพยายามเข้าใจว่าค่าครองชีพที่นี่น่าจะต่ำ เพราะสังเกตได้จากขอทาน และพระจำนวนมาก

• ระหว่างทาง โชคดีเจอเทศกาลลอยกระทงของอินเดียอย่างบังเอิญ
• ทุกอย่าง ณ เวลานี้เหมือนกำลังถ่ายหนังสารคดีกันแบบสดๆ
• แอบนึกเสียใจ กล้องไม่น่ารีบจากไปก่อนเวลาอันควร
• ตกดึกเดินไปลองร้านอาหารใกล้ๆ ที่ปิดป้ายเปิปพิศดารจากประเทศไทยใหญ่เป้ง
• แค่เดินเข้าไปก็แทบตกใจ พนักงานเป็นสิบรุมล้อมให้บริการกันที่เต็ม
• หลังจากกินข้าวเสร็จก็นั่งมองหน้ากัน ...มันพิศดารยังไงวะ
• จ่ายค่าพิศดารมื้อนี้ไปด้วยราคา $15.5 กับอีก 500 Kyat จากก้นกระเป๋ากองกลาง
• ทุกๆอย่างในวันนี้จบลงด้วยความสุขแบบสุดๆ

วันที่ 15 สิงหาคม 2553 // ตรงดิ่งสู่ Yangon ด้วยรถไฟ Express

• วันนี้ตื่น 7.00 น. แบบงงๆด้วยคำถามที่ว่าเมืองนี้ไม่คิดตัดไฟกันหรือยังไง
• ทุกคนพร้อมใจตรงดิ่งไปยังตลาดที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อหวังจะยัดอะไรสักอย่างลงท้องในยามเช้า
• ระหว่างทางเจอหมองูชาวพม่าที่แลดูแล้วลีลาเยอะกว่างูซะอีก
• อดทนยืนดูอยู่ตั้งนาน งูไม่ยอมออกมาสักที เลยตัดสินใจเดินจากไปด้วยความหิว
• 8.00 น. เข้าไปแล้วก็ยังไม่มีร้านอาหารเปิด
• เจอหม่องใจดีหน้าร้านกาแฟ ตรงเชิงสะพานไม้ชั่วคราวที่สร้างขึ้นหลังจากพายุถล่ม
• โชคดีที่เค้าพอจะพูดไทยได้นิดหน่อย และ อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานจึงสรุปได้ว่าภาษาอังกฤษก็จะนิดหน่อยด้วย
• ในเมื่อพอพูดได้เลยยิงคำถามตามหาร้านอาหารใน lonely planet ทันที
• ท้ายสุดสื่อสารกันได้ความ พี่หม่องรีบพาไปยังหน้าร้านนั้นทันที ...แต่ก็ยังเช้าเกินไปสำหรับที่นี่
• ด้วยอภิสิทธิ์หรืออะไรก็แล้วแต่ พี่หม่องคนนี้เปิดประตูร้านและดูท่าจะให้เจ๊ชาวจีน-พม่า เปิดร้านทันที
• เข้าไปนั่งในร้านแบบ อ้ำๆ อึ้งๆ กันทั้งสองฝ่าย ....เมื่อนี้ตูจะได้กินไหมนะ
• ด้วยงบประมาณที่จำกัดแทบจะทำอะไรกันไม่ได้ กับการสื่อสารที่สลับภาษามือ จึงตกลงปลงใจสั่งข้าวผัด กับไก่ทอดในราคา 5400 Kyat มาแบ่งกัน
• พี่หม่องชวนคุยได้ใจความว่า เขาเคยไปอยู่เมืองไทยเมื่อ 20 ปีที่แล้ว
• คุยรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เฮฮากันไปทั้งเจ๊ ทั้งหม่อง ทั้งลูกสาว (น่ารักดี)
• ทุกๆอย่างที่เคยฟังๆมาเกี่ยวกับพม่า ในตอนนี้ไม่ได้เป็นไปตามคำบอกเล่าอีกแล้ว
• นัดกับอาน้อยตอนเวลา 10.00 น. ด้วยสามล้อเครื่องไปยังวัดที่มีพระสงฆ์เกือบ 1000 รูป ในราคาเหมา $4
• วัดนี้นักท่องเที่ยวเยอะมาก และสิ่งที่พวกเรากระทำหรือกำลังจะกระทำอยู่นั้น ล้วนส่งเสริมให้สถานที่แห่งนี้ดูเสมือนสวนสัตว์ในพริบตา
• อาน้อยบอกว่าเคยบวชอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว และจะพาไปหาเพื่อนของเขาที่เป็นอาจารย์ให้รู้จัก
• กุฏิและที่ประชุมสงฆ์คือสิ่งต้องห้ามสำหรับทุกคน ...แต่เราก็ทำไปแล้ว
• ภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ต่อหน้า ณ ขณะนั้นไม่สามารถหาคำอะไรมาเปรียบเปรยได้ ...อยากถ่ายรูปว่ะ
• หลังจากนั้นพวกเราเดินทางไปยังสถานีรถไฟ Bago ด้วยสามล้อเครื่องคันเดิมเป็นเวลา 10 นาที

• ซื้อตั๋วรถไฟแบบ Express ไป Yangon แบบไม่จอดสถานีอะไรเลยด้วยราคานักท่องเที่ยวคนละ $3 พร้อมเลขที่นั่ง
• ได้ข่าวมาว่านักท่องเที่ยวจะขึ้นได้เฉพาะบางขบวนเท่านั้น
• สถานที่แห่งนี้ก็ห้ามถ่ายรูปเช่นกัน ...แต่เราก็ทำไปแล้ว
• เจ้าหน้าที่บอกว่ารถไฟจะมาช้ากว่าปกติ 10 นาที จากเวลาปกติ 12.50 น.
• เลท 10 นาทีก็คือ 10 นาทีจริงๆ บ่ายโมงตรงรถไฟเข้าชานชาลา
• รถไฟ Express ของเค้าก็ไม่ต่างอะไรกับรถไฟชั้น 3 ของบ้านเรา แถมดีกว่าตรงที่ถึงที่หมายปลายทางตรงตามเวลา
• วิวระหว่างทาง มีแต่ทุ่งสีเขียว สีเขียว และสีเขียว ตัดสลับนานๆทีกับวัดสีทองเหลืองอร่าม
• สิ่งที่น่าสนุกที่สุดจนแทบหลับไม่ลงคือการนั่งทายจังหวะหลุมใต้ทางรถไฟ
• ยังไม่ทันจะหลับ รถไฟก็พาเรามาถึงสถานี Yangon ตอนเวลา 15.00 น.
• เดินเท้าดุ่มๆตามหม่องเพื่อหาทางออก
• คืนนี้เราพักกันที่ Panorama Hotel ที่อยู่ใกล้ๆกับสถานีรถไฟ ตามคำบอกเล่าของคนไทยที่นั่งคุยกันระหว่างอยู่บนเครื่องบิน
• เปิดห้อง Triple bed + double bed ชั้น 8 ในราคา $45 + $35 - $10 = $70
• เพราะวันนี้เป็นวันหยุด สรุปตลอดทริปไม่เคยไปแลกเงินที่ตึกซากุระเลย
• เดินไปแลกเงินที่เก่า แต่ด้วยเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างเกี่ยวกับท่าเรือ เราจึงได้อัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ $1 = 900 Kyat

• 1500 Kyat สำหรับเดินทางไป Shwedagon Paya ด้วย Taxi ตอนเวลาประมาณ 17.00 น.
• ค่าบัตรเข้าและถ่ายรูปคิดเหมารวมกัน ตกคนละ $5 แต่ถ้าจ่ายเป็น Kyat จะอยู่ที่ 6000 Kyat ด้วยเหตุค่าธรรมเนียมอะไรสักอย่าง
• ที่นี่สวยงามมาก งามจริงๆ
• พวกเรานั่งปักหลักกันอยู่ที่นี่จนเกือบๆ 21.00 น. ...นานซะจนได้รู้จักกับศิลปินชาวพม่าที่บินตรงไปขายงานศิลปะในไทยย่านประตูน้ำ
• นั่งคุยกันถูกคอจนเค้าเอ่ยปากว่า ถ้ามีโอกาสหน้าจะพาไปเที่ยว
• พอวัดปิด วงก็แตก บรรยากาศดีๆ ยังคงอยู่เหมือนเดิม
• เอ่อ... ลืมบอกไปว่ากล้องพังอีกตัว
• นั่งรถ Taxi ที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่ชื่อ YAKINIKU ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากโรงแรมสองบล็อค ด้วยราคา 1500 Kyat จาก 2000 Kyat
• ร้านที่นี่เตาก็คล้ายๆล็อคโฮมบ้านเรา แต่ต่างกันตรงที่มีพ่อครัวชาวพม่าเป็นคนยืนผัดเนื้อให้
• แอบเห็นเจ้าของร้านที่นี่เป็นชาวญี่ปุ่น
• อร่อยมาก เนื้อหมักได้ที่ ทุกอย่างลงตัว และไฮไลท์เด็ดของที่นี่คือเนื้อแพะ ที่กินแล้วสามารถบินรอบโลกได้ถึงสามรอบใน 1 นาที
• ค่าเสียหายมื้อนี้หมดไป 21600 Kyat
• กลับที่พักด้วย Taxi ในราคา 1000 Kyat

วันที่ 16 สิงหาคม 2553 // เดินรอบเมือง และเทพทันใจ

• วันนี้ก็ตื่นแต่เช้าอีกเช่นเคยตอนเวลา 7.00 น.
• อาหารเช้าของโรงแรมที่นี่ดีมากๆ มีเยอะหลายอย่างจนแทบกินไม่หมด
• ไฮไลท์ของอาหารเช้าที่นี่คงจะเป็น โมหิงก้า ...เกี๋ยวเตี๋ยวเส้นเล็กหยิกหยอยใส่ปลาและเครื่องเทศอื่นๆตามฉบับพม่าแท้ๆ
• 9.00 น. เริ่มออกเดินทางไปวัดโบตาทาว วัดเทพทันใจอันลือชื่อด้วย Taxi ในราคา 1500 Kyat
• รู้สึกเริ่มชอบเรื่อง Taxi ที่จะไปไหนก็ 1000-1500 Kyat
• ค่าเข้าก็อยู่ที่ $2 ค่าถ่ายรูป $1 แถมบริการเฝ้ารองเท้าให้ฟรี
• ของไหว้เทพทันใจ ราคาจะอยู่ที่ 3000 Kyat
• หลังจากนั้นก็ บลา บลา บลา ฯล ฯ
• กิจกรรมส่วนใหญ่ในวันนี้คือเดินสำรวจเมืองและซื้อของซะส่วนใหญ่

วันที่ 17 สิงหาคม 2553 // นั่งเครื่องบินไปทำงาน

• ทุกท่านสามารถเข้าไปชมภาพอันน้อยนิดของผมได้ที่ : Flickr

จะว่าไปแล้วต้นเหตุของการได้ภาพชุดนี้เกิดจากบทสนทนาเมื่อสองปีที่แล้ว กับพี่คนหนึ่งในเว็บบอร์ดโลโมกันแบบลับๆ ได้ใจความว่า ฟิล์ม infrared ไม่ได้มีเพียงแค่ขาวดำเท่านั้นแต่ยังมีแบบที่เป็นสีด้วย หรืออีกอย่างที่เรียกว่า EIR (ตัว E ที่ว่าผมไม่ทราบว่าย่อมาจากอะไร) ปัจจุบันฟิล์มตัวนี้มีทั้งขนาด 120mm และ 135mm แต่ได้เลิกผลิตไปแล้ว

จะว่าไปแล้วฟิล์มตัวนี้เมื่อก่อน เค้าว่ากันว่ามีเอาไว้สำหรับสำรวจทรัพยากรณ์และสิ่งมีชีวิตในป่า (ถ้าไม่ใช่ค้านได้นะครับ) เพราะเวลาถ่ายโดยไม่ใช้ filter แล้ว เวลาล้างออกมาไม่ว่าใบไม้หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เป็นสีเขียว จะเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวหลังจากสิ้นสุดกระบวนการการล้างในห้องมืดเสร็จสิ้น

หลังจากจบบทสนทนาอันยืดยาวแต่ย่อให้สั้นลง ผมก็เริ่มหาข้อมูลต่างๆนาๆจากเว็บไซน์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นวิธีการถ่ายจนถึงแหล่งขายก็พบว่ายังมีขายอยู่ แต่คาดว่าเหลือไม่มากนัก ( ณ ปัจจุบัน เหลืออยู่เจ้าเดียว)

ส่วนวิธีการถ่ายนั้นไม่ยากครับแต่ก็เขียนยาวเหมือนกัน ถ้าสนใจสามารถถามหลังไมค์ได้ครับ ; P

My Flickr Album : Flickr

ปล. กล้องดิจิตอลก็ทำได้นะ : How to make Digital Infrared

อีกครั้ง... กับการที่จะไปไหนแบบปุบปับ

เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้น เพราะอยากจะเดินทางไปอัมพวาด้วยรถไฟฟรีของรัฐบาลแบบชิลๆสักวันนึง การเตรียมตัวแทบไม่ได้วางแผนอะไรกันเลยนอกจากตารางเวลารถไฟที่ไม่ควรจะล่าช้าแม้แต่นิดเดียว เพราะถ้าพลาดอาจจะถึงขั้นนั่งหง่อยรอรถไฟรอบต่อไปก็ว่าได้

ว่าแล้วก็เริ่มเดินทางด้วยรถไฟจากสถานีวงเวียนใหญ่ตอนเวลา 8.30 น. และก้าวลงเดินที่สถานีมหาชัยตรงตามเวลาอย่างเหลือเชื่อ

หลังจากที่รถไฟได้จอดเทียบสถานี พวกเราแทบจะไม่มีเวลาที่จะสนใจสิ่งต่างๆรอบตัว เพราะด้วย ณ เวลานี้รู้แต่เพียงว่าต้องรีบย่ำเท้าเพื่อที่จะไปให้ทันขบวนรถไฟ บ้านแหลม - แม่กลอง ที่ตั้งอยู่อีกฟากของแม่น้ำด้วยเวลาที่เหลืออันน้อยนิด

**Note ถ้าหันหน้าเข้าหาท่าเรือมหาชัย ท่าเรือจะมีสองท่า ท่าทางฝั่งซ้ายค่าโดยสาร 5 บาท จะข้ามฟากไปยังสถานีรถไฟบ้านแหลมโดยตรง ส่วนทางขวาไปทางไหนไม่แน่ใจ ค่าโดยสาร 3 บาท และเมื่อข้ามฟากไปแล้วจะต้องนั่งรถรับจ้างไปสถานีรถไฟบ้านแหลม ซึ่งระยะทางประมาณ 2-3 กิโลเมตร (ชาวบ้านบอกมา)

ป้าคนนี้บอกว่านั่งรถไฟไปเที่ยวร่มหุบคนเดียวมาแล้วสองครั้ง

พวกเรามาถึงสถานีตอนเวลา 9.50 น. ก่อนการเดินทางจะเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงรถไฟเทียบชานชาลาพร้อมกับตั๋วรถไฟฟรีที่อยู่กับมือ

นาเกลือ

ไม่นานนักก็ถึงตลาดร่มหุบ ตลาดเสี่ยงตายที่เค้าล่ำลือกัน

กั๊ก : " รถไฟจะมาถึงแค่ไหนครับ "
ป้า : " ก็ถึงตรงที่ยืนอยู่น่ะล่ะ ที่ยืนอยู่ก็ไม่รอด ! "

นั่งปาดเหงื่อ เมื่อรถไฟปาดหน้า

การเดินทางจากแม่กลองไปอัมพวา สามารถเดินทางได้ด้วยรถสองแถวแม่กลอง - โรงเจ ที่อยู่ใกล้ๆกับตลาด ค่าโดยสารอยู่ที่คนละ 8 บาท

อัมพวา

เหมาเรือชมคลองในราคาเหมาลำคนละ 60 บาท

เสามวยทะเล

กระต่ายโฮมสเตย์

อัมพวาในตอนเย็น

กินก่อนกลับ

หลังจากที่ใช้เวลาเกือบครึ่งค่อนวันกับการเดินทางที่ร้อนแบบสนุกๆ ก็กำลังจะจบลงด้วยรถตู้ อัมพวา - อนุเสาวรีย์ คนละ 80 บาท พร้อมกับคำถามที่ว่า ...ครั้งต่อไปจะไปไหนดีนะ ; p